12 Οκτ 2017

ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΗΓΑΣ


     Ο Ανδρέας Ρήγας γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ και δούλεψε για πολλά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση. Έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τη ζωγραφική αλλά και με το θέατρο σκιών, κατασκευάζοντας φιγούρες και σκηνικά, γράφοντας έργα και παίζοντας σε παραστάσεις. Από το 1999 δανείζει τη φωνή του στη μεταγλώττιση ταινιών κινουμένων σχεδίων και σε ντοκιμαντέρ. Η "Ματωμένη ταυτότητα" (εκδ. Ωκεανίδα, 2017) είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.
 
Η αστυνομική λογοτεχνία έχει μικρή παράδοση στην Ελλάδα. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο είδος;
     Όταν άρχισα να γράφω τη «Ματωμένη ταυτότητα» δεν είχα στο νου μου ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Ήθελα μόνο  να διηγηθώ μια ιστορία που  να έχει  ότι  κι εγώ ζητώ  από την ιστορία που έχει γράψει κάποιος άλλος, δηλαδή να έχει ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική πλοκή,  δράση που να «κρατάει» τον αναγνώστη, και ανάγλυφους, πειστικούς χαρακτήρες.  Καθώς το γράψιμο προχωρούσε και  οι σελίδες συσσωρεύονταν,  η ιστορία  η ίδια με έσπρωχνε προς την περιπέτεια και το γρίφο, γινόταν σιγά-σιγά ένα «μπερδεμένο κουβάρι».  Οι λύσεις που αναγκάστηκα να βρω για να ξεμπερδέψω το κουβάρι, έδωσαν τελικά  στη ιστορία  τον αστυνομικό της χαρακτήρα. Ακόμα και τώρα όμως δεν νομίζω ότι έχω γράψει ένα καθαρά αστυνομικό μυθιστόρημα. Προτιμώ να το περιγράφω τη «Ματωμένη Ταυτότητα» ως μια κοινωνική περιπέτεια με αστυνομική πλοκή.
        
Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Πηγή έμπνευσης ήταν οι αναμνήσεις μου από  τα νεανικά μου ταξίδια στο Αιγαίο. Μέσα από τις λεπτομέρειες της διήγησης θέλησα να κάνω ένα γλυκό «μνημόσυνο» της νιότης μου. Ήταν επίσης τα διαβάσματά  μου 50 χρόνων, και  τα σοβαρά και περισπούδαστα και τα άλλα, τα «ελαφρά»… Και εργαλείο μου ήταν  ο προσωπικός μου τρόπος να προσλαμβάνω και να «χωνεύω» τον κόσμο γύρω μου, δηλαδή  η εικόνα και η λεπτομερής περιγραφή της, με τρόπο σχεδόν ζωγραφικό.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο αυτό και ποιο είναι αυτό;
     Πιστεύω ότι οι αναγνώστες της «Ματωμένης Ταυτότητας» μπορεί  να εντοπίσουν αρκετά  επί μέρους μηνύματα που προκύπτουν από τα διλήμματα και τις αποφάσεις των ηρώων μου, τις πράξεις τους και τις συνέπειές αυτών των πράξεων.
Δεν νομίζω όμως ότι στο βιβλίο μου υπάρχει ένα γενικό μήνυμα που να απευθύνεται στον αναγνώστη, τουλάχιστον δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου όταν έγραφα. Αν υπάρχει κάποιο μήνυμα, αυτό μάλλον αφορά και επιστρέφει σ’ εμένα και σε «ελεύθερη απόδοση» είναι τούτο: ποτέ δεν είναι αργά για να δοκιμάσεις να δημιουργήσεις κάτι, αρκεί αυτό το κάτι να το θέλει πολύ η ψυχή σου (και ο νοών νοείτω…)  

Η λογοτεχνία και πιο συγκεκριμένα το είδος που υπηρετείτε, μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;
     Το γράψιμο είναι από μόνο του μια κοινωνική πράξη. Το χτίσιμο των χαρακτήρων, η περιγραφή του κοινωνικού περίγυρου, αλλά κυρίως η αναζήτηση και ο «φωτισμός»  του κινήτρου  που  είναι βασικό συστατικό της αστυνομικής ιστορίας,  μπορεί να βάλει στο παιχνίδι  την ιστορική και κοινωνική έρευνα, την οικονομική ανάλυση, την ψυχαναλυτική προσέγγιση κ.λ.π  Όσο περισσότερο χρησιμοποιεί τέτοια εργαλεία ο «αστυνομικός» συγγραφέας τόσο πιο δυναμική κοινωνική πράξη είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς του.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Ένοιωσα χαρά, δυνατή συγκίνηση και φόβο. Τα δυο πρώτα για ευνόητους λόγους… Φόβο, γιατί συνειδητοποίησα ότι όλα  είχαν οριστικά κριθεί. Ο κόσμος που σαν «μικρός θεός» είχα σκαρώσει και καθημερινά τον έπλαθα, τον άλλαζα, τον διόρθωνα κατά βούληση και γενικά είχα αυτό που λέμε «δικαίωμα ζωής ή θανάτου» επάνω του, είχε ξεφύγει από τα χέρια μου.  Συνειδητοποίησα ξαφνικά  ότι τώρα παντοδύναμοι θα είναι  οι αναγνώστες και θα είναι εκείνοι που θα κρατήσουν στα χέρια τους την τύχη του κόσμου μου, εκείνοι θα αποφασίσουν την μακροημέρευσή του ή την βύθισή του στη λησμονιά! Ευτυχώς, από το φόβο πιο δυνατή  είναι η ελπίδα… 

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Ανακαλύπτω καθημερινά  με έκπληξη ότι μέσα μου η συγγραφή, η ζωή των ηρώων μου δεν τελείωσε ποτέ. Και εξηγούμαι: Τέσσερεις μήνες μετά την έκδοση του βιβλίου μου συνεχίζω να επεξεργάζομαι την ιστορία, τους χαρακτήρες, να αναθεωρώ δράσεις, να θυμώνω με «κακές» επιλογές που δεν μπορώ πια να πάρω πίσω, να σχεδιάζω «πιο έξυπνες» λύσεις που δεν θα εφαρμοστούν φυσικά ποτέ.
 Πρέπει λοιπόν να ομολογήσω   ότι οι ήρωές μου συνεχίζουν τη ζωή τους στη σκέψη και τη φαντασία μου περιμένοντας…

Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;
     Νομίζω ότι όλοι μας  έχουμε βιώσει τον έρωτα, την αμφιβολία, την απόρριψη, την εγκατάλειψη, τον πόνο, το θυμό, την απογοήτευση. Όλοι έχουμε χάσει κάτι, όλοι κάτι αναζητήσαμε, όλοι κυριευτήκαμε κάποτε από πλεονεξία, όλοι ρισκάραμε λίγο ή πολύ, όλοι νιώσαμε κάποτε την ανάγκη να εκδικηθούμε. Τελικά  μόνο  η ένταση μπορεί να διαφέρει στα συναισθήματα…

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Όλοι από λίγο, ακόμα και οι κακοί! Και οι ηρωίδες μου πιστεύω ότι διεκδίκησαν και πήραν κάτι από μένα.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Η γυναίκα μου, και την ευχαριστώ για την υπομονή της.

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;
     Ειλικρινά δεν ξέρω. Ίσως εκείνος που αντιμετωπίζει το ταξίδι που του προτείνω, σαν ένα ακριβό δώρο που του προσφέρω από το υστέρημά μου;

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Ανακάλυψα ότι ζούσαν μέσα μου μια μυστική ζωή και περίμεναν υπομονετικά να ξαναβγούν στο φως, οι  μνήμες  τόπων, ανθρώπων, αισθημάτων και αισθήσεων που νόμιζα ότι είχα οριστικά χάσει. Πράγματα φαινομενικά ίσως ασήμαντα τότε που είχα την εμπειρία τους, αλλά, όπως αποδείχτηκε, τόσο σημαντικά και καθοριστικά για να στηρίξω επάνω τους τη διήγησή μου. Αυτό ήταν για μένα μια πραγματική αποκάλυψη.

 Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
      Δεν νομίζω ότι με το βιβλίο μου επιχειρώ βαθιές κοινωνικές ή ηθικές τομές που μπορούν να επηρεάσουν ή πολύ περισσότερο να  αλλάξουν τον τρόπο της σκέψης ή τις πεποιθήσεις κάποιου. Ούτε κι εγώ οδηγήθηκα σε τέτοιους δρόμους όταν το έγραφα. Βγήκα από αυτή την περιπέτεια  με τις ίδιες πεποιθήσεις που είχα όταν μπήκα, βγήκα ίδιος αλλά συγχρόνως τόσο διαφορετικός. Δεν ξέρω αν αυτό το τελευταίο δίνει μια κάποια απάντηση στην ερώτησή σας…

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Ας μην κρυβόμαστε! Όποιος αποφασίζει να γράψει, στο πίσω μέρος του μυαλού του έχει πάντα τον αναγνώστη. Ο συγγραφέας βέβαια «συνομιλεί» μέσα από το κείμενό του, δεν είναι απαραίτητο να συνομιλήσει  με τους αναγνώστες και με άλλο τρόπο, πιο άμεσο. Όμως στις μέρες μας αυτό συμβαίνει όλο και πιο συχνά χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις ευκολίες της επικοινωνίας και της ενημέρωσης  γενικότερα. Συμβαίνει και σε μένα και με ευχαριστεί, αν και οσφραίνομαι  τις παγίδες που μπορεί να κρύβει αυτό…  

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Ναι! Έχω δεχτεί πολλά σχόλια και κριτικές από αναγνώστες, και δια ζώσης και μέσα από τα κείμενα που φτάνουν στη σελίδα μου. Με έχει εκπλήξει το γεγονός ότι ανακαλύπτουν και επισημαίνουν στοιχεία της δράσης, των χαρακτήρων αλλά και της γραφής μου, στα οποία εγώ δεν είχα σταματήσει, δεν τα είχα «προσχεδιάσει» ή και δεν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν όπως λειτουργούν για τους αναγνώστες. Και το πιο ενδιαφέρον είναι η σύμπτωση ικανού αριθμού τέτοιων παρατηρήσεων από τους αναγνώστες μου, γιατί έτσι εδραιώνεται μια «αντικειμενικότητα». Για μένα αυτό σημαίνει ότι το βιβλίο μου λειτουργεί και νιώθω δικαίωση…

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Όσο και αν το παιδεύω με αφορμή την ερώτησή σας, δεν μπορώ να εντοπίσω κάποια συγκεκριμένη επιρροή. Πιστεύω όμως, χωρίς να μπορώ να το αποδείξω, ότι όταν έγραφα  ήρθαν όλοι οι συγγραφείς που κάποτε διάβασα και με γοήτεψαν,  για να μου σπρώξουν ελαφρά το χέρι. Αν αρχίσω να παραθέτω ονόματα, θα αποδειχτώ ίσως και άδικος εκτός από θρασύς…

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Το γράψιμο είναι το χτίσιμο ενός ολόκληρου κόσμου με όλες του τις λεπτομέρειες και εδώ που τα λέμε δεν χτίζεται  εύκολα ένας κόσμος! Είναι διαδικασία αργή, επίπονη, με συνεχείς αναθεωρήσεις, με διορθώσεις αλλεπάλληλες, με τη στυφή  γεύση της αμφιβολίας για το αποτέλεσμα, με την αίσθηση ότι όσο και αν προσπαθείς κάτι σου ξεφεύγει. Όμως  για τους ίδιους ακριβώς λόγους το γράψιμο είναι ευτυχία!

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

     Ναι. Στην περίπτωσή μου συρτάρι  είναι το μυαλό μου κι εκεί υπάρχουν ήδη και υφαίνονται δυο ιστορίες που σχεδιάζω να διηγηθώ στο μέλλον. Όμως αρνούμαι να  βάλω αυστηρό χρονοδιάγραμμα στον εαυτό μου. Από την ιδιότητα του συγγραφέα, αν την κατέκτησα στο ελάχιστο με τη «Ματωμένη ταυτότητα», προτιμώ να κρατήσω την ευχαρίστηση της δημιουργίας και να μην αφήσω να με κυριέψει ο πανικός του «πρέπει»…

6 Οκτ 2017

ΑΝΝ

ΑΝΝ
ΠΙΕΡ ΛΕΜΕΤΡ
Μετάφραση: ΚΛΑΙΡ ΝΕΒΕ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 420, Σεπτέμβριος 2017

     Ο συγγραφέας του «Ανν» είναι γνωστός από τα αστυνομικά του μυθιστορήματα. Όμως η πρώτη παρουσίαση του σ’ αυτό το blog, έγινε για ένα «διαφορετικό» του μυθιστόρημα, το εξαιρετικό «Καλή Αντάμωση Εκεί Ψηλά», τον Απρίλιο του 2015.
     Στο μυθιστόρημα αυτό, κεντρικός χαρακτήρας είναι (όπως και στα προηγούμενα αστυνομικά) ο 50χρονος, εξαιρετικά βραχύσωμος αστυνόμος Καμίγ Βεροβέν, του Τμήματος Ανθρωποκτονιών του Παρισιού. Ο οποίος, μετά τη δολοφονία της γυναίκας του, που υπεραγαπούσε, πέρασε ένα διάστημα βυθισμένος σε βαριά κατάθλιψη.
     Τώρα, προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του. Επέστρεψε στην υπηρεσία και μάλιστα γνώρισε μια 40χρονη γυναίκα την Ανν Φορεστιέ, με την οποία συνάπτει σχέση, για την οποία δεν ξέρει κανείς στο Τμήμα και που δεν ξέρει ούτε αυτός ούτε αυτή, που θα τους οδηγήσει. Απλά αφήνουν το πράγμα να πηγαίνει μόνο του.
     Ένα πρωί η Ανν γίνεται μάρτυρας ληστείας σε κεντρικό κοσμηματοπωλείο. Ο ένας από τους δύο ληστές την ξυλοκοπά ανηλεώς και την παρατά αιμόφυρτη, ένα βήμα πριν το θάνατο. «Σαν να έχει πεθάνει. Όταν ο ψηλός την αφήνει, παρατάει στο πάτωμα ένα εξαρθρωμένο σώμα το οποίο δεν κοιτάζει καν, δεν τον ενδιαφέρει πια, οπλίζει την καραμπίνα του με μια κίνηση γεμάτη σιγουριά, αμετάκλητη, που εκφράζει το πόσο αποφασισμένος είναι». Η ληστεία-που ήταν άψογα σχεδιασμένη-ολοκληρώνεται σε ελάχιστα λεπτά.
     Ο Καμίγ από σύμπτωση μαθαίνει για το περιστατικό καθώς και την εμπλοκή της Ανν σχεδόν αμέσως. Σπεύδει στον τόπο του συμβάντος. Ζητά και παίρνει την έρευνα της υπόθεσης-αν και δεν ανήκει στον τομέα του-και το πρώτο που κάνει είναι να ελέγξει τις κάμερες του χώρου. Έτσι βλέπει με τα ίδια του τα μάτια τη σκηνή του ξυλοδαρμού. «Ο Καμιγ πιέζει τον εαυτό του να παραμείνει ψύχραιμος, αλλά έχει χώσει τα χέρια του βαθιά στις τσέπες του πανωφοριού του γιατί, από τη στιγμή που είδε το βίντεο, τα χέρια του τρέμουν. Έπαιξε και ξανάπαιξε την ταινία όσες φορές του επέτρεπε ο χρόνος, οι εικόνες τον είχαν συγκλονίσει, τον έχουν τσακίσει». Από τις κινήσεις ειδικά του ενός ληστή, καταλαβαίνει ότι η πρόθεσή του είναι να βρει και να εξοντώσει την Ανν, που κείτεται σχεδόν αναίσθητη σε κρεβάτι του νοσοκομείου. Και αυτός αναλαμβάνει να την προστατεύσει. Όπως-πιστεύει ο ίδιος- δεν κατάφερε να κάνει με τη γυναίκα του.

     Εξαιρετικό μυθιστόρημα, με συναρπαστική κοφτή γραφή, απρόσμενη εξέλιξη, αριστοτεχνική σκιαγράφηση των ψυχολογικών διαδρομών που ακολουθούν οι χαρακτήρες και μια μεγάλη ανατροπή λίγες σελίδες πριν το τέλος.  

30 Σεπ 2017

ΠΤΩΣΗ

ΠΤΩΣΗ
ΚΑΡΙΝ ΣΛΟΤΕΡ
Μετάφραση ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΨΑΛΗΣ
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Σελ. 514, Μάιος 2017

     Στη σειρά Crime, κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες το πέμπτο βιβλίο της Κ. Σλότερ με κεντρικό ήρωα τον ειδικό πράκτορα του GBI (Πολιτειακό Γραφείο Ερευνών της Τζόρτζια) Γουίλ Τρεντ, που σας παρουσιάζω σήμερα.
     Η Φέιθ Μίτσελ, η συνεργάτης του Γ. Τρεντ, είναι μία 34χρονη πράκτορας, που ζει στην Ατλάντα, μαζί με τον έφηβο γιο της και την μόλις τεσσάρων μηνών κόρη της. Επειδή από επιλογή δεν είναι παντρεμένη, το μωρό έχει αναλάβει να προσέχει η μητέρα της Έβελιν, πρώην επικεφαλής της Δίωξης Ναρκωτικών και τώρα συνταξιούχος, όσο εκείνη βρίσκεται στη δουλειά της. Το συγκεκριμένο σαββατόβραδο, η Φέιθ, για μια ακόμη φορά επιστρέφει αρκετά αργότερα από την καθορισμένη ώρα, λόγω μιας σύσκεψης που την κράτησε στο γραφείο. Προσπαθεί να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τη μητέρα της, χωρίς όμως να τα καταφέρει. Ανησυχεί κι εκνευρίζεται. Τον εκνευρισμό της, επιτείνει η κρίση με το ζαχάρο που παρουσιάζεται. Είναι διαβητική και πρέπει να λαμβάνει κανονικά γεύματα, για να μην έχει απότομες αυξομειώσεις. Όμως η Φέιθ ανακαλύπτει ότι στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου δεν έχει τα σνακ που θα τη βοηθήσουν.
     Όταν φτάνει στο σπίτι, βλέπει «σημάδια» ότι κάτι δεν πάει καλά. Οι υποψίες της γίνονται βεβαιότητα, όταν βρίσκει ένα ματωμένο αποτύπωμα στο πόμολο της πόρτας και την κόρη της κλεισμένη αλλά ασφαλή σε μια αποθήκη στον κήπο. Καλεί ενισχύσεις, αλλά παρά τις οδηγίες, αποφασίζει να μπει στο σπίτι για να δει τι συμβαίνει. Βρίσκει έναν άντρα νεκρό στο πλυσταριό. Στο επόμενο δωμάτιο που μπαίνει «Δύο άντρες βρίσκονταν στα πόδια του κρεβατιού. Ο ένας ήταν πεσμένος στα γόνατα. Ήταν Λατινοαμερικανός, μάλλον Μεξικανός και φορούσε μονάχα ένα τζιν παντελόνι… Ήταν μέλος των Λος Τεχικάνος, μιας μεξικανικής συμμορίας η οποία έλεγχε εδώ και είκοσι χρόνια το εμπόριο ναρκωτικών στην Ατλάντα. Ο δεύτερος άντρας ήταν Ασιάτης… Στεκόταν μπροστά από τον Τεχικάνο, έχοντας κολλήσει ένα πιστόλι στο κεφάλι του άντρα». Η μητέρα της είναι άφαντη και το σπίτι αναστατωμένο, σαν κάποιος να έψαχνε κάτι.
     Όταν το περιστατικό τελειώνει αφήνοντας πίσω τρεις νεκρούς, η Φέιθ προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη. Με τη βοήθεια του συνεργάτη της Γουίλ Τρέντ και τη συνεργασία της δόκτορος Σάρα Λίντον, ψάχνει να βρει τη μητέρα της, παράλληλα με την έρευνα της αστυνομίας, πριν είναι αργά. Όμως οι δυσκολίες και τα εμπόδια είναι πολλά και το κυριότερο είναι πως η Φέιθ, δεν έχει πλήρη ελευθερία κινήσεων, αφού μέχρι να αποσαφηνιστεί το περιστατικό στο σπίτι της μητέρας της, θεωρείται ύποπτη!
     Το μυθιστόρημα «Πτώση», είναι μια καλογραμμένη συναρπαστική περιπέτεια. Μια μάχη ενάντια στο χρόνο-στοιχείο πολύ σημαντικό σε υποθέσεις απαγωγής, αλλά και ενάντια στις «σκιές» που υπάρχουν στο παρελθόν, την πορεία και την καριέρα της Έβελιν Μίτσελ, στον ευαίσθητο και ευεπίφορο στη διαφθορά, τομέα της Δίωξης Ναρκωτικών. Όπου τα ποσά που διακυβεύονται, αλλά και οι πειρασμοί είναι πολλοί και μεγάλοι.


25 Σεπ 2017

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
ΦΙΛΙΠ ΚΕΡ
Μετάφραση: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 366, Μάρτιος 2017

     Κουρασμένο, ταλαιπωρημένο και απογοητευμένο από το χωρισμό με τη γυναίκα του αλλά και την πορεία της ζωής του, βρίσκουμε τον Μπέρνι Γκούντερ, στο μυθιστόρημα «Η Άλλη Πλευρά Της Σιωπής». «Χθες προσπάθησα να αυτοκτονήσω. Δεν ήταν τόσο ότι ήθελα να πεθάνω, όσο να σταματήσει ο πόνος. Η Ελίζαμπετ, η γυναίκα μου, με άφησε πριν από λίγο καιρό και μου λείπει πολύ. Αυτή ήταν η μία πηγή πόνου και μάλιστα μεγάλη, πρέπει να ομολογήσω».
     Ο Μπέρνι ζει στη γαλλική Ριβιέρα, κρύβοντας πάντα την πραγματική του ταυτότητα πίσω από το όνομα Βάλτερ Βολφ κι εργάζεται ως κονσιέρζ στο πολυτελές Γκραν Οτέλ ντι Σεν Ζαν Καπ Φερά. «Ήμουν μόνος, πλησίαζα τα εξήντα και εργαζόμουν σε ξενοδοχείο με καθήκοντα που θα μπορούσα να εκτελέσω και στον ύπνο μου, αν και ο τελευταίος μου έλειπε εκείνες τις μέρες. Περνούσα τον περισσότερο καιρό δυστυχισμένος».
     Μέσω του γνωστού παιχνιδιού μπριτζ, γνωρίζει τον συγγραφέα Σόμερσετ Μομ, ο οποίος τον καλεί στην υπερπολυτελή βίλα του. Εκεί του αποκαλύπτει ότι τα κίνητρα της πρόσκλησης δεν είναι τόσο «αθώα». Του αναφέρει ότι έχει πέσει θύμα εκβιασμού, μέσω μιας φωτογραφίας που τον δείχνει ανάμεσα σε ένα γκρουπ γυμνών αντρών, δίπλα σε μία πισίνα. Ένας από αυτούς είναι διαβόητος κατάσκοπος Γκάι Μπέρτζες, που μόλις πρόσφατα αυτομόλησε στη Μόσχα.
     Βρισκόμαστε στο 1956 και το σκάνδαλο που θα ξεσπούσε αν η φωτογραφία έφτανε στον Τύπο θα ήταν τεράστιο και θα έπληττε ανεπανόρθωτα τη φήμη του Μομ. Από τη μια η ομοφυλοφιλία και από την άλλη η στενή σχέση με έναν σοβιετικό κατάσκοπο! Ο εκβιαστής, που ζητά 50.000 δολάρια, είναι ένας πρώην ναζί, λοχαγός στην φοβερή Υπηρεσία Ασφαλείας, ο οποίος παρά τα εγκλήματα που είχε διαπιστωμένα διαπράξει, απέφυγε την προσαγωγή σε δίκη με τον ίδιο τρόπο που γλίτωσαν και άλλοι αξιωματούχοι των ναζί: τέθηκαν στις διαταγές των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, για τις οποίες ήταν πολύτιμοι. Αφενός γνώριζαν πολλά μυστικά και αφετέρου, δεν είχαν κανένα ηθικό φραγμό κι ενδοιασμό. Το όνομά του ήταν Χάρολντ Χένικ, αλλά τα αφεντικά του στη Μόσχα, τον είχαν προμηθεύσει με νέα ταυτότητα στο όνομα Χάρολντ Χάιντς Χέμπελ.
     Ο Μομ θέλει από τον Μπέρνι να τον βοηθήσει να πληρώσει  τον Χένικ και να πάρει τη φωτογραφία και το αρνητικό της. Ο Μπέρνι, που έχει αναγνωρίσει τον ναζί λοχαγό, στην αρχή δεν θέλει να εμπλακεί. «…θα πάω να κουρνιάσω στο ξενοδοχείο. Πίσω από το γραφείο μου, με ασφάλεια, να απαντάω σε χαζές ερωτήσεις ηλίθιων τουριστών. Αυτό είναι το πραγματικό μου ταλέντο». Όμως όταν το σκέφτεται πιο ψύχραιμα, αποφασίζει να δεχτεί, αφού με την εμπλοκή του ελπίζει να καταφέρει να εκδικηθεί τον Χένικ, ο οποίος ανάμεσα στα άλλα του εγκλήματα, είναι υπεύθυνος και για τα θάνατο της αγαπημένης του Μπέρνι, στη διάρκεια του πολέμου.

     Μια ακόμα εξαιρετικά γραμμένη περιπέτεια του Μπέρνι Γκούντερ, που κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Στην οποία μάλιστα αναγγέλλεται και η κυκλοφορία μέσα στο 2017, ενός ακόμα μυθιστορήματος με ήρωα τον συμπαθή ντετέκτιβ, με τίτλο «Prussian Blue».  

18 Σεπ 2017

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΥΛΗ

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΥΛΗ
BLAKE CROUCH
Μετάφραση ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ
Σελ. 381, Φεβρουάριος 2017

     Ο B. Crouch, έγινε γνωστός στην Ελλάδα από την τριλογία του «Η Πόλη», που εκτός από βιβλία, έγινε και πολύ πετυχημένη τηλεοπτική σειρά.
     Στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας «Σκοτεινή Ύλη», στον πρωταγωνιστή του Τζέισον Ντέσεν, συμβαίνει αυτό που φοβόταν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Ότι ξαφνικά θα χάσει την οικογένειά του. «Κανείς δεν σου λέει πότε θα αλλάξουν όλα, πότε θα σου τα πάρουν. Κανένας συναγερμός ότι κάτι πλησιάζει, καμιά ένδειξη ότι βρίσκεσαι στην άκρη του γκρεμού. Ίσως αυτό είναι που κάνει μια τραγωδία να δείχνει τραγική. Όχι μόνο αυτό που συμβαίνει, αλλά και το πώς συμβαίνει: μια γροθιά που σε χτυπάει από το πουθενά, όταν δεν την περιμένεις. Χωρίς να προλάβεις να καλυφθείς ή να προετοιμαστείς».
     Ο Τζέισον ζει με την γυναίκα του Ντανιέλα και τον 15χρονο γιό τους Τσάρλι στο Σικάγο. Διδάσκει Φυσική στο Κολέγιο Λέικμοντ. Για να κάνουν-και να κρατήσουν-αυτή την οικογένεια, χρειάστηκε και οι δύο να κάνουν θυσίες. Κυρίως κάποιες που αφορούσαν τις πολλά υποσχόμενες καριέρες τους, τις οποίες εγκατέλειψαν για χάρη της ενότητας της οικογένειας.
     Ένα βράδυ, την ώρα που ο Τζέισον επιστρέφει στο σπίτι του, δέχεται την επίθεση ενός μασκοφόρου άντρα, ο οποίος με την απειλή πιστολιού, τον οδηγεί σε μια εγκαταλελειμμένη βιομηχανική εγκατάσταση. «Οι προβολείς ίσα που φωτίζουν έναν χαλαρό φράχτη από συρματόπλεγμα τριάμισι μέτρα ψηλό, στεφανωμένο από μια τιάρα από σκουριασμένη κουλούρα αγκαθωτού πλέγματος. Η πύλη είναι μισάνοιχτη και η αλυσίδα που κάποτε τη σφάλιζε είναι κομμένη και πεταμένη στα χόρτα δίπλα στο δρόμο». Ο άντρας του έχει ξεκαθαρίσει από την αρχή πως δεν θέλει να τον ληστέψει, αλλά και δεν ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του. Τον διατάζει να βγάλει όλα του τα ρούχα και με τέχνασμα του κάνει μια ένεση, που κάνει τον Τζέισον να χάσει τις αισθήσεις του. 
     Όταν ξυπνά, βρίσκεται σε ένα άγνωστο χώρο, περιτριγυρισμένος από άγνωστους ανθρώπους που φορούν στολές βιολογικής προστασίας, που όμως δείχνουν να τον γνωρίζουν πολύ καλά! Σύντομα αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος στον οποίο βρίσκεται δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο που ήξερε. Αλλά και ότι για να ξαναβρεί ότι αγαπά, θα πρέπει να ξεπεράσει πολλές του βεβαιότητες και να διανύσει κόσμους γνωστούς και άγνωστους…

     Το «Σκοτεινή Ύλη», είναι ένα καθηλωτικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που διαβάζεται απνευστί. Αν ο αναγνώστης το πάρει για να το διαβάσει με ευρύτητα πνεύματος, είναι σίγουρο ότι δύσκολα θα τα αφήσει από τα χέρια του, πριν φτάσει στο τέλος.  

12 Σεπ 2017

ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΑΚΡΟΓΙΩΡΓΟΥ

ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΑΚΡΟΓΙΩΡΓΟΥ

H Γεωργία Μακρογιώργου γεννήθηκε στη Νάουσα. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη ως εκπαιδευτικός. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακών τίτλων στη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας από το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και στη δημιουργική γραφή-συγγραφή από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Άρθρα και εισηγήσεις της έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά και σε πρακτικά συνεδρίων, ενώ ποιήματά της σε συλλογικές εκδόσεις. Το βιβλίο "Τύχη Στα Τείχη", (εκδ. Γαβριηλίδης, 2017) είναι το πρώτο που εκδίδει.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;

      Οι ιστορίες που βίωσα άμεσα ή έμμεσα, όπως και αυτές που μου αφηγήθηκαν αγαπημένα πρόσωπα, σταθήκανε για μένα οι πιο σημαντικές πηγές έμπνευσης.  Όσα με συγκίνησαν και με συγκλόνισαν, εικόνες, γεύσεις, μουσικές, που είχαν φωλιάσει στη μνήμη για χρόνια, ανασύρθηκαν στην επιφάνεια, για να επηρεάσουν καθοριστικά τη μυθοπλασία.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο και ποιο είναι αυτό;
     Στόχος μου είναι το βιβλίο να καθρεφτίσει στάσεις που υιοθετούμε στη ζωή μας και να γεννήσει  σχετικούς προβληματισμούς. Τα μηνύματα στα οποία εστιάζει  ο κάθε αναγνώστης είναι διαφορετικά ανάλογα με τα προσωπικά του βιώματα και τη συναισθηματική του κατάσταση. Δε στοχεύω σε έτοιμα συμπεράσματα. Θέλω να δημιουργώ  συνθήκες, ώστε να οδηγείται ο καθένας στη δική του ερμηνεία. Ωστόσο, ως κεντρική ιδέα θα ξεχώριζα την ανάγκη για αυθεντικές ανθρώπινες σχέσεις, ως βασικό εφόδιο για  να αντιπαρέλθουμε προβλήματα, να ανασυγκροτηθούμε, να προχωρήσουμε.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Η στιγμή αυτή για κάθε άνθρωπο που καταγίνεται με τις λέξεις είναι μαγική. Όταν πήρα τυπωμένη την ‘Τύχη τα Τείχη’, παρά τον ενθουσιασμό μου,  ήρθα αντιμέτωπη με ανασφάλειες και φοβίες για την υποδοχή του από τους αναγνώστες. Ένιωθα σαν να έθετα τον ίδιο τον εαυτό μου και όχι μόνο το δημιούργημά μου σε βάθρο προς κρίση. Το άγχος της προσωπικής έκθεσης σιγά σιγά υποχώρησε μετά από την εκλογίκευση που έκανα. Τώρα, κάποιους μήνες μετά, άρχισα να ισορροπώ. Βοήθησαν και τα θετικά σχόλια και η ενθάρρυνση που έλαβα από γνωστούς αλλά και άγνωστούς μου αναγνώστες.

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Οι ήρωες μου όταν τελειώνει η συγγραφή, έχουν διαγράψει μια πορεία. Έχουν περάσει γέφυρες, έχουν συνθέσει αντιθέσεις, έχουν διευθετήσει εκκρεμότητες, έχουν συμφιλιωθεί με το χρόνο, έχουν προχωρήσει, έχουν γκρεμίσει τα προσωπικά τους τείχη. Πάντα ελπίζω οι αναγνώστες να γίνονται κοινωνοί αυτής της εξέλιξης και οι ήρωες μου,  αυθύπαρκτοι πια , να αποκτούν τη δική τους ζωή στις σκέψεις των αναγνωστών. Ίσως οι ίδιοι ήρωες να επανέρθουν σε άλλες συνθήκες, σε κάποιο άλλο βιβλίο και να λειτουργήσουν διαφορετικά. Όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ, όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή κι οι άνθρωποι βγαίνουν και μπαίνουν και παίζουν ρόλους πολλούς.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Ο σύζυγός μου, ο Πέτρος, που έχει πολύχρονη εμπειρία στην επιμέλεια δημοσιογραφικών κειμένων  είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων μου και ο πιο αυστηρός κριτής τους. Επίσης,  κάποιοι οικείοι με αγάπη και γνώση για τη λογοτεχνία στέκονται κριτικά στα κείμενά μου.

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Η διαδικασία της γραφής προϋποθέτει συστηματική ενασχόληση με τη σκέψη, με το εσωτερικό βίωμα, ενώ πηγάζει από μια διάθεση επικοινωνίας. Κάθε νέα σκέψη, κάθε νέο βίωμα που μετασχηματίζεται μέσω της γραφής με στόχο την επικοινωνία, φέρνει νέα στοιχεία στον ίδιο το δημιουργό. Μέσα από το γράψιμο, καλλιέργησα δεξιότητες που συχνά μένουν στο παρασκήνιο της καθημερινότητας. Όπως, την  παρατήρηση, την ενδοσκόπηση, την αλληλεπίδραση με τον κόσμο.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Η ανατροπή των πεποιθήσεων είναι μια πραγματικότητα στη ζωή και όχι μόνο στη συγγραφή. Τη ρήση του ποιητή Τίτου Πατρίκιου, ότι στη ζωή του κυριαρχεί η βαθμιαία απόρριψη των βεβαιοτήτων, τη θεωρώ πολύ σοφή. Στη σύγχρονη κοινωνία της κρίσης υπάρχει ένας συνεχής κλονισμός των καταστάσεων, μια αβεβαιότητα. Κάθε τι συμπαγές φαίνεται να εξατμίζεται και οι άνθρωποι αναπροσαρμόζουν τους ρόλους και τις σκέψεις τους. Στο βιβλίο μου αυτή η αβεβαιότητα και οι αναθεωρήσεις έχουν κυρίαρχο ρόλο. Εκφράζονται ως διαφορετικές οπτικές γωνίες αφήγησης, διλήμματα, διπλές εκδοχές. Μέσα από αυτά, βγαίνουν στην επιφάνεια ερωτήματα για τη ζωή αλλά και για τη λογοτεχνία, όπως: Ποιος καθορίζει τη ζωή μας, οι επιλογές, ή οι συγκυρίες; Ή τι προηγείται στη συγγραφή, οι ήρωες ή η πλοκή; Στην ‘Τύχη στα Τείχη’ δεν εκφράζω ισχυρές πεποιθήσεις, δε μου αρέσει ο διδακτισμός.

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Πάρα πολύ. Το μοίρασμα σκέψεων και συναισθημάτων με τους αναγνώστες μού δίνει χαρά. Είναι μοναδικό συναίσθημα να μαθαίνω ότι το βιβλίο ‘μιλάει’ με διαφορετική φωνή στον καθένα. Με τους φίλους αναγνώστες επιδιώκω μια συνομιλία. Αν ξέρω ότι έχουν προμηθευτεί το βιβλίο μου, περιμένω να μου πουν τις εντυπώσεις τους. Βέβαια, μου αρέσει να ακούω θετικά σχόλια, αλλά την ουσιαστική κριτική από ανθρώπους που αγαπάνε την καλή λογοτεχνία, τη χρειάζομαι, για να βελτιωθώ.

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Ναι, βρέθηκαν άνθρωποι με εξειδικευμένες γνώσεις που έσκυψαν με αγάπη πάνω στο βιβλίο και φώτισαν πλευρές που δεν είχα φανταστεί. Για παράδειγμα, μια φίλη φιλόλογος μού ανέλυσε τον τρόπο που λειτουργούν τα δίπολα και οι αντιθέσεις των ηρώων στον κορμό της μυθοπλασίας, ενώ άνθρωποι που αγαπούν το θέατρο και τον κινηματογράφο, μου είπαν ότι το φαντάστηκαν σαν θεατρική παράσταση ή ταινία.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Θεωρώ ότι με επηρέασαν όλοι οι συγγραφείς που αγάπησα. Θα αναφέρω το Λουντέμη, τον Μαρκές, τον Κάφκα, τον Κούντερα, τον Έρμαν Έσσε, τη Ζυράννα Ζατέλη. Στον τρόπο γραφής έχω επηρεαστεί από τον Θανάση Βαλτινό, που ήταν καθηγητής μου στο Μεταπτυχιακό Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Προσπαθώ ο λόγος μου να είναι μεστός, λιτός, κυρίως με ρήματα και ουσιαστικά, χωρίς πολλά επίθετα και επιρρήματα.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Το γράψιμο για μένα είναι ψυχοθεραπεία, ταξίδι, απόδραση αλλά και επίπονη διαδικασία. Είναι μια κατάσταση σκληρής δουλειάς και μονομανίας, που το μυαλό δεν ησυχάζει και σηκώνεσαι στη μέση της νύχτας,  γιατί σου ήρθε μια σκέψη. Που έχεις πάντα την αμφιβολία για το αν είσαι στο σωστό δρόμο. Που ζεις σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ωστόσο, όσο βασανιστική κι αν είναι αυτή η κατάσταση, από τη στιγμή που τη γνωρίζεις, δύσκολα την αποχωρίζεσαι.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Έχω σκεφτεί τους χαρακτήρες. Τους έχω συναντήσει στο λεωφορείο, σε σταθμούς τρένων, έχουν καθίσει μαζί μου στην ουρά της τράπεζας.  Παρατηρώ και κρατώ σημειώσεις. Σε βιβλία, στο σημειωματάριο του κινητού, σε αρχεία στον υπολογιστή, σε χαρτάκια post-it.

Ευχαριστώ πολύ!



7 Σεπ 2017

ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΗΓΑΣ
Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ
Σελ. 530, Μάιος 2017

     Το πρώτο μυθιστόρημα του Α. Ρήγα με τίτλο «Ματωμένη Ταυτότητα», σας παρουσιάζω σήμερα.
     Το 1980, δύο διαρρήκτες, μπαίνουν σε σπίτια ευκατάστατων αθηναίων και «ξαφρίζουν» έργα τέχνης! Η ιδέα ανήκει σε γνωστό τους αντικέρ, που γνωρίζει «πρόσωπα και πράγματα» σε ότι αφορά τις αγοραπωλησίες έργων τέχνης και τους δίνει ακριβείς πληροφορίες, αλλά έχει και τις κατάλληλες διασυνδέσεις για την προώθηση των κλοπιμαίων. «Η ιδέα τους άρεσε-κι έτσι οι δύο συνέταιροι βρέθηκαν να κάνουν δουλειές με το «κύκλωμα» όπως έλεγε ο Κυριακού. Το «κύκλωμα»
περιλάμβανε αντικέρ, γκαλερίστες, εμπόρους τέχνης, κλεπταποδόχους και συλλέκτες. Άνθρωποι με πλούσιο ποινικό μητρώο συνεργαζόταν όμορφα, όμορφα με «έντιμους» επαγγελματίες και «καθωσπρέπει» συλλέκτες υπεράνω πάσης υποψίας. Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν ότι κάποια πανάκριβα έργα τέχνης αποκτούσαν το νέο τους ιδιοκτήτη, αφήνοντας τον προηγούμενο να τα κλαίει απαρηγόρητος, όπως και τα λεφτά που είχε σκάσει για να τα αποκτήσει».  
     Κι ενώ οι «δουλειές» δείχνουν να πηγαίνουν μια χαρά, από μια σύμπτωση, η αστυνομία τους εντοπίζει στη διάρκεια μιας διάρρηξης και συλλαμβάνει τον ένα, ενώ ο δεύτερος καταφέρνει να διαφύγει και κρύβεται για να αποφύγει τη σύλληψη, ελπίζοντας πως ο συνέταιρός του, δεν θα μιλήσει.
     Το ίδιο χρονικό διάστημα, ένας νέος άντρας με σπουδές στο εξωτερικό, ο Μιχαήλ Κοσμάτος, επιδιώκει και καταφέρνει να διοριστεί δάσκαλος σε ένα μικρό νησί της άγονης γραμμής, στον τόπο που γεννήθηκε και έζησε κάποια χρόνια της ζωής της η μητέρα του, που πρόσφατα πέθανε. Η μητέρα του έφυγε σε νεαρή ηλικία ανύπαντρη και έγκυος από το νησί υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες και μετοίκησε στον Πειραιά, όπου γέννησε τον Μιχαήλ. Ποτέ όμως δεν αποκάλυψε σε κανέναν την ταυτότητα του πατέρα του γιού της. Αυτό το «αγνώστου πατρός» στοιχειώνει τον Μιχαήλ, που πιστεύει ότι στο νησί ίσως βρει τα ίχνη που θα τον οδηγήσουν στον άντρα που εγκατέλειψε την μητέρα του και αυτόν.
     Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε οι ιστορίες αυτών των δύο αντρών να μπλεχτούν. Ένα μπλέξιμο άσχημο, που θα προκαλέσει δύο θανάτους και μια εξαφάνιση στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Στην άκρη του νήματος θα οδηγήσει ένας ακόμα-φαινομενικά άσχετος- θάνατος σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, ο οξυδέρκεια του αστυνόμου Παύλου της Δίωξης, και η μεθοδικότητα στην εργασία του, ενός νεαρού αστυνομικού.

     Ο ευφάνταστος μύθος (χωρίς όμως-ευτυχώς-λογικούς ακροβατισμούς) με το σασπένς και τις δραματικές ανατροπές, οι πολύ καλές περιγραφές τοπίων και ανθρώπων, οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες αλλά κυρίως ο εξαιρετικός τρόπος γραφής-παρά το γεγονός ότι πρόκειται για πρωτόλειο, κάνουν τη «Ματωμένη Ταυτότητα» μια πολύ καλή αναγνωστική επιλογή.    

29 Αυγ 2017

ΙΚΑΡΙΑ ΠΤΗΣΗ

ΙΚΑΡΙΑ ΠΤΗΣΗ
ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΛΙΟΥΝΑΚΗΣ
Σελ. 248, Απρίλιος 2017

     Ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα του προηγούμενου αιώνα, είναι η ρωσική επανάσταση. Το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα, είναι μια συνοπτική αλλά ιδιαίτερα χρήσιμη και εύχρηστη καταγραφή όσων οδήγησαν στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός, αλλά και όσα ακολούθησαν τα επόμενα κρίσιμα χρόνια.
     Ο συγγραφέας, στην εισαγωγή του διευκρινίζει ευθύς εξ αρχής, το γιατί έγραψε αυτό το χρονικό. «Η κατάθεση αυτή, στην εκατονταετία της Οκτωβριανής Επανάστασης, δεν προσθέτει οτιδήποτε στην ιστορική γνώση ούτε αντιπροσωπεύει κάποια καινοτομία απέναντι σε όλα όσα έχουν γραφεί για το κορυφαίο γεγονός του 20ου αιώνα. Ο γράφων δεν είναι ιστορικός. Ούτε εξειδικευμένες γνώσεις κατέχει ούτε πρόσβαση σε ανεξερεύνητες πηγές διαθέτει. Μοναδική φιλοδοξία του είναι να προσφέρει μια εύχρηστη σύνοψη, μια “τράπεζα πληροφοριών” στους νέους αγωνιστές που σήμερα αναζητούν και σχεδιάζουν τις δικές τους “ικάριες πτήσεις”…».
     Η καταγραφή ξεκινά από το 1861, όταν ο τσάρος Αλέξανδρος Β! με τη φράση «καλύτερα εμείς σήμερα παρά αύριο μόνοι τους εκείνοι», προχωρά στην κατάργηση της δουλοπαροικίας και φτάνει μέχρι την ημέρα του θανάτου του Λένιν, τον Ιανουάριο του 1924.
     Παράλληλα με την παράθεση των ιστορικών γεγονότων, παρατίθενται και αποσπάσματα από κείμενα του Λένιν και άλλων μορφών που συμμετείχαν στην επανάσταση, που γράφτηκαν «μέσα στη φωτιά» των γεγονότων και αναφέρονται σε κρίσιμες επιλογές που έπρεπε να γίνουν, αλλά και εξηγούν γιατί έγιναν αυτές οι επιλογές κι όχι κάποιες άλλες. Ακόμη υπάρχει εκτενής αναφορά στις επαναστατικές εξελίξεις στη Γερμανία το χρονικό διάστημα 1917-1923, καθώς και μικρότερες σε όσα συνέβαιναν σε γειτονικές χώρες (Ουγγαρία, χώρες της Βαλτικής, Ουκρανία) στο ίδιο διάστημα.
     Τέλος πριν κλείσουμε ας δώσουμε πάλι το λόγο στον συγγραφέα που θέλει να κάνει μια επισήμανση: «Απέναντι λοιπόν στις μεγάλες συζητήσεις και διαμάχες στο χώρο της Αριστεράς, τις σχετικές με την Οκτωβριανή Επανάσταση και τις τύχες της, αυτό το χρονολόγιο προσπαθεί να κρατηθεί “ουδέτερο”. Οι αναγνώστες θα κρίνουν ανάμεσα στα άλλα και το κατά πόσο προσεγγίζει αυτόν τον στόχο. Ήταν όμως εντελώς αδύνατο για τον γράφοντα να μην εκφράσει κι αυτός την άποψή του για τα θέματα που θεωρεί περισσότερο σημαντικά. Αυτό γίνεται στα “Επιλεγόμενα” τα οποία κανείς δεν πρέπει να αντιληφθεί ως “συμπεράσματα”».

     Το πολύ χρήσιμο-όπως γράφω και στην αρχή- αυτό βιβλίο περιλαμβάνει βιβλιογραφία με τίτλους που κυκλοφορούν στην ελληνική γλώσσα και πάρα πολλές φωτογραφίες της εποχής. 

24 Αυγ 2017

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ
ΓΕΝΣ ΛΑΠΙΝΤΟΥΣ
Μετάφραση ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ
Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελ. 660, Απρίλιος 2017

     Ο Γ. Λαπίντους, είναι συνήγορος υπεράσπισης σε ένα από τα πιο γνωστά δικηγορικά γραφεία της Στοκχόλμης. Κατά καιρούς χρειάστηκε να εκπροσωπήσει σε δικαστικές αίθουσες κάποιους από τους πιο σκληρούς εγκληματίες της χώρας του. Η επαγγελματική του ενασχόληση, του δίνει τη δυνατότητα να γνωρίζει πτυχές της σουηδικής κοινωνίας αλλά και του υποκόσμου που δεν είναι ευρέως γνωστές, κάτι που αντανακλάται στο έργο του.
     Στο μυθιστόρημά του «Στοκχόλμη», όλα ξεκινούν όταν ένας σεκιουριτάς, που επιθυμούσε διακαώς να γίνει αστυνομικός, αλλά αποτύγχανε στις ψυχολογικές δοκιμασίες, φτάνει σε ένα σπίτι που βρίσκεται σε ένα από τα δεκατέσσερα νησιά της σουηδικής πρωτεύουσας,  και στο οποίο ενεργοποιήθηκε ο συναγερμός. «Δεν επρόκειτο σίγουρα για ψεύτικο συναγερμό. Ο λόγος για τον οποίο είχε ειδοποιηθεί ηλεκτρονικά το κέντρο λήψης σημάτων συναγερμού ήταν επειδή κάποιος είχε προσπαθήσει να κόψει το ρεύμα για να απενεργοποιήσει τους αισθητήρες στο σπίτι, μόνο που ο πελάτης είχε εγκαταστήσει έναν συναγερμό που έδινε σήμα με κάθε απόπειρα δολιοφθοράς». Όταν μπαίνει στο σπίτι, στο οποίο υπάρχουν ίχνη διάρρηξης, αυτό που αντικρίζει, τον κάνει να χαίρεται ιδιαίτερα που δεν έγινε αστυνομικός. «Πίσω από το τραπεζάκι στο πάτωμα υπήρχε κάτι. Πήγε πιο κοντά. Ένα σώμα. Ο Τόνι έστρεψε το φακό προς τα εκεί. Ήταν ότι χειρότερο είχε δει. Αισθάνθηκε το στομάχι του να ανακατεύεται και τον εμετό να τον διαπερνάει σαν ηλεκτρικό ρεύμα. Το κεφάλι του ανθρώπου που κείτονταν εκεί. Δεν υπήρχε πλέον πρόσωπο: κάποιος τον είχε πυροβολήσει στο κεφάλι».
     Πολύ κοντά στο σπίτι, ο ίδιος σεκιουριτάς, σε μια στοιχειώδη έρευνα που έκανε περιμένοντας την αστυνομία που είχε ήδη ειδοποιήσει, βρήκε ένα ντεραπαρισμένο αυτοκίνητο. «Στο μουντό φως του πρωινού διέκρινε το σκούρο μπλε αυτοκίνητο που έμοιαζε έτοιμο να χωθεί στο έδαφος δίπλα στο θάμνο. Όταν παραμέρισε τους θάμνους είδε ότι το μπροστινό μέρος του ήταν κατά το ήμισυ σμπαραλιασμένο. Το αυτοκίνητο πρέπει να είχε γλιστρήσει τουλάχιστον δεκαπέντε μέτρα μέσα στο χαντάκι».  Ο μοναδικός επιβάτης του οχήματος, ένας νέος άντρας, δεν έχει τις αισθήσεις του. Μεταφέρεται στο κοντινό νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται σε ημι-κωματώδη κατάσταση. Η αστυνομία τον θεωρεί ως βασικό ύποπτο της διάρρηξης και της δολοφονίας, αλλά δεν γνωρίζει την ταυτότητά του, όπως και αυτή του θύματος. Σε κάποια από τις σπάνιες αναλαμπές, ζητά να μιλήσει με τη δικηγόρο Έμελι Γιάνσον και τον συνεργάτη της και πρώην κακοποιό Τέντι Μακσουμιτς. Όμως η Γιάνσον, δεν ασχολείται με ποινικές υποθέσεις. Εργάζεται σε ένα από τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία της Στοκχόλμης, που ασχολείται αποκλειστικά με οικονομικές υποθέσεις. Εξαγορές, συγχωνεύσεις εταιρειών, τραπεζικές συμφωνίες κλπ.
     Παρά τη μικρή της πείρα σε ποινικά δικαστήρια, η έκκληση του άγνωστου νέου άντρα θα της εξάψει την περιέργεια και θα αναλάβει την υπόθεση κρυφά από τα αφεντικά της. Με τη βοήθεια του Τέντι, θα προσπαθήσει να βρει την άκρη του νήματος, ξεκινώντας από την ανακάλυψη της ταυτότητας του θύματος, αλλά σύντομα θα καταλάβει ότι η υπόθεση έχει πολύ βάθος και ότι ίσως η εμπειρία που αποκόμισε συνεργαζόμενη με το μεγάλο γραφείο σε υποθέσεις οικονομικού ενδιαφέροντος, αποδειχθεί πολύτιμη.
     Το «Στοκχόλμη» είναι ένα εξαιρετικό θρίλερ, στο οποίο το παρελθόν μπλέκεται με το παρόν, όπου διεφθαρμένοι αστυνομικοί προσπαθούν να επιβάλουν το δικό τους «νόμο» ενώ το έγκλημα «αναβαθμίζεται» και περνά σε άλλο επίπεδο, τη στιγμή που «εθνικές» συμμορίες μάχονται για τον έλεγχο των σκοτεινών περιοχών της πόλης. Βιβλίο δεν απευθύνεται μόνο στους φίλους του αστυνομικού μυθιστορήματος, αλλά στοχεύει σε ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, αφού τα θέματα που θίγει, δημιουργούν ερωτήματα που  ενδιαφέρουν και προβληματίζουν τον σύγχρονο αναγνώστη.  



17 Αυγ 2017

ΛΙΓΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ

ΛΙΓΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ
ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΖΟΥΡΓΟΣ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 573, Μάρτιος 2017

     Ο Ι. Ζουργός, δεν παύει να μας εκπλήσσει ευχάριστα, με κάθε καινούριο του βιβλίο. Όπως και τα προηγούμενα, έτσι και το μυθιστόρημά του «Λίγες Και Μία Νύχτες», είναι εξαιρετικό και δύσκολα το αφήνεις από τα χέρια σου.
     Στις 23 Απριλίου του 1909, ο έκπτωτος Αβδούλ Χαμίτ Β! που ονομάστηκε και «κόκκινος σουλτάνος» λόγω των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν με εντολή του, μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη. Οι Νεότουρκοι με την επανάστασή τους, έχουν καταλύσει τη σουλτανική εξουσία και ο φορέας της «εξορίζεται» στη μακεδονική πόλη. «Το τρένο ετοιμάστηκε από την Επαναστατική Επιτροπή μέσα σε λίγες ώρες ειδικά γι’ αυτόν, ένα τρένο έρημο για να τον στείλει μακριά από την Κωνσταντινούπολη, για να τον εξορίσει. Τον μονάρχη συνοδεύουν οι δύο μικροί του γιοι, τρεις από τις γυναίκες του, υπασπιστές, ένα τσούρμο υπηρέτες και η φρουρά που τον επιτηρεί μ’ ένα σφίξιμο στο στήθος».
     Για κατοικία του στη Θεσσαλονίκη, ορίζεται η έπαυλη Αλλατίνι, στην περιοχή των «Εξοχών», όπου προτιμούσαν να κατοικούν όλοι οι ευκατάστατοι Θεσσαλονικείς, ασχέτως θρησκεύματος και καταγωγής. Ο σουλτάνος στη διάρκεια της διαμονής του, δέχεται ελάχιστους επισκέπτες. Ένας από αυτούς είναι ο Αλπερέν Μπέης. «Είναι ντονμές, μεγάλος και τρανός από τους ισμιρλί… Έχει και δικό του τραπεζιτικό γραφείο, είναι νομίζω και μεσίτης σε ακριβά ακίνητα… Βλέπει τον ίδιο το σουλτάνο, αυτό το ξέρω σίγουρα. Οι κακές γλώσσες ψιθυρίζουν ότι τον βοηθάει να έχει κρυφό τον παρά που ‘χει σκόρπιο σ’ όλον τον κόσμο…».
     Ο Αλπερέν Μπέης, έφερνε συχνά στην έπαυλη και την κόρη του, μια όμορφη κοπελίτσα περίπου 8-9 χρονών. Όσο ο πατέρας της συζητούσε με τους άλλους συμβούλους του σουλτάνου,  «…η Μίρζα άκουγε για ώρα πολλή τον πατισάχ να της διηγείται τη ζωή του κι ύστερα, ως αντίδωρο της φιλοξενίας του, του χόρευε, αφού πρωτύτερα ο Τζαφέρ αγάς, ο ευνούχος, είχε κουρδίσει το μεγάλο μουσικό κουτί, αυτό που είχε φυλαγμένες όλες τις μελωδίες της Εσπερίας».
     Το κορίτσι αυτό, είδε τυχαία ένα βράδυ σε κάποιο διάδρομο ο σχεδόν συνομήλικός της-ήταν 11 ετών-Λευτέρης Ζευγός, γιος του κηπουρού της έπαυλης, που βοηθούσε τον πατέρα του να διατηρεί τον κήπο σε τόσο καλή κατάσταση, που αποσπούσε τα εύσημα από τους επισκέπτες και είχε τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνει ελεύθερα στο καλά φρουρούμενο κτίριο. «Μια φορά τη συνάντησε μόνη της στον μακρύ διάδρομο του ισογείου- κρατούσε στο χέρι μια μπάλα. Τα μαλλιά της ήταν χτενισμένα όπως των κοριτσιών στις εγγλέζικες καρτ ποστάλ, αυτές που τις πουλούσαν με τα περιοδικά στο πρακτορείο. Πέρασε από μπροστά του με χαμηλωμένα τα μάτια. Το φόρεμά της θρόισε όπως τα φύλλα της έπαυλης όταν τα φυσούσε ο μπάτης απ’ το Καραμπουρνού. Έμεινα να παρατηρεί την πλάτη της-ένα μικρό λευκό τοπίο που απομακρυνόταν».  Εκείνη τη στιγμή δεν το ήξεραν, αλλά αυτή η τυχαία συνάντηση, θα σημάδευε για πάντα τη ζωή τους…

     Όπως γράφω και στην αρχή, ο Ισίδωρος Ζουργός, εντυπωσιάζει για μια ακόμη φορά και μας προσφέρει ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα. Η συναρπαστική γραφή του, γνώριμη από τα προηγούμενα μυθιστορήματά του,  ο καλοδουλεμένος, πλούσιος και «πυκνός» μύθος, οι μοναδικά δομημένοι χαρακτήρες τόσο των «πρωταγωνιστών» όσο και αυτών που παίζουν κάποιο μικρότερο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του, τα ταξίδια στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, όπου τοπία, πόλεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες περιγράφονται με ακρίβεια, οι περιπέτειες στις στέπες της Ουκρανίας, κρατούν δέσμιό τους τον αναγνώστη και δεν του «επιτρέπουν» να αφήσει από τα χέρια του αυτό το πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, μέχρι να φτάσει στο λυτρωτικό «ράλι» της τελευταίας σελίδας.  

11 Αυγ 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ

     O Γιάννης Κ. Κωνσταντάτος γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά κατάγεται από την Κεφαλονιά-για την οποία δηλώνει πάντα περήφανος. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Οικονομικής Επιστήμης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου (Master) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Durham. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, με πολύ σημαντική δράση τόσο στα κοινά, όσο και στην πολιτιστική ζωή του τόπου. Το 2014 εξελέγη Δήμαρχος του Δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης. Έργα του: «Η Τελευταία Ευκαιρία» (2008, εκδ. Γοβόστη), «Απέναντι Στο Πεπρωμένο» (2010, Ιβίσκος), «Ο Έλληνας Αντιβασιλέας Του Σιάμ» (2012, Ιβίσκος), «Ο Αγριάνθρωπος» (2017, εκδ. Καλέντη).

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Πηγή μου αποτέλεσε η δεκαετία του 80 που την βίωνα ως μαθητής μέσα από την μεγάλη αντιπαράθεση του Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Τα απόνερα εκείνης της περιόδου πίστευα πως οικονομικά , κοινωνικά , πολιτιστικά και πολιτικά τα βιώνει σήμερα η Ελλάδα της κρίσης και των Μνημονίων . Ήθελα λοιπόν να καταγράψω με μυθιστορηματικά ως σύγχρονος συγγραφέας εκείνο το κλίμα και τις λογικές που χαρακτηρίζουν μια ολόκληρη εποχή και κοινωνία . 

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το αυτό και ποιο είναι αυτό;
     Να πω ότι τα μεγάλα πάθη , οι εντάσεις, ο λαϊκισμός και η δημαγωγία , στο τέλος έχουν καταστροφικά αποτελέσματα για το λαό μας που δυστυχώς την περίοδο εκείνη άλλαζε και το αξιακό του σύστημα, έγινε ένας “υπερκαταναλωτικός” λαός που θέλει πολλά χωρίς να παράγει ανάλογα. Έχουμε δε την ευκαιρία να θέσει τις υποδομές ώστε να γίνουμε μια σύγχρονη χώρα αντί γι΄αυτό που είμαστε σήμερα .

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Ένιωσα απίστευτη χαρά, όπως ακριβώς αντίκρισα τον πρώτο μου γιο. Όταν κράτησα το πρώτο βιβλίο στα χέρια μου ένιωσα σαν να κρατάω το βρέφος για πρώτη φορά. 

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Φυσικά γιατί κάνεις μια ενδοσκόπηση στην εσωτερική σου επιθυμία και μια αναζήτηση στα βαθύτερα συναισθήματα, ώστε να σφυρηλατήσεις τους ήρωες σου και να τους μπολιάσεις με κάτι από σένα, αν και δεν ταυτίζομαι απαραίτητα με τους ήρωες μου, το αντίθετο θα έλεγα.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Όχι ιδιαίτερα γιατί το βιβλίο το έχω μέσα μου και απλά το αποτυπώνω στο χαρτί. Συνεπώς δεν με επηρεάζει κάτι στην αποτύπωση αυτή .

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Δεν μου αρέσει απλά, με ενθουσιάζει. Στην τελευταία μου παρουσίαση στην Ηλιούπολη είχα περίπου 100 άτομα τα οποία έκαναν ερωτήσεις και έγινε ένας ζωντανός διάλογος που προσωπικά με γέμισε με πλούσια συναισθήματα. Το θέλω πολύ και το επιδιώκω .

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Ναι συνέβη και αυτό κι εκεί κρύβεται η μαγεία ενός έργου. Είναι αυτό που αναδεικνύει και δεν μπορείς ούτε εσύ ο ίδιος ως συγγραφέας να τα δεις. Άλλωστε ένα μυθιστόρημα είναι ένας ζωντανός οργανισμός και στα μάτια του κάθε αναγνώστη μεταλλάσσεται ανάλογα τον δικό του ψυχικό κόσμο .

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Αν και διάβαζα πολύ και έχω πολλά πρότυπα για διαφορετικούς λόγους που δεν μπορώ να αναλύσω τώρα, ξεχωρίζω τους Καραγάτση και Φρέντυ Γερμανό. Ο πρώτος με συγκλόνισε όταν τον διάβασα με έργα όπως ο Γιούκερμαν , Κίτρινος Φάκελος κλπ . Η διείσδυση του στην Ελληνική κοινωνία και το μέγα θέμα του είναι ο Άνθρωπος και πως λειτουργεί στην  καθημερινότητά του με άγγιξε πολύ . Ο Γερμανός για το χιούμορ του και το πνεύμα του βγαίνει από το έργο του και επειδή αγαπάω τις βιογραφίες και την ιστορία . Φυσικά ο Καζαντζάκης αποτελεί πάντα στο ιερό προσκύνημα εκ μέρους μου στο μεγαλείο του .

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Το γράψιμο είναι ανάγκη. Δίχως αναπνοή δεν ζούμε και δίχως γράψιμο δεν μπορώ να εκτονώσω όλα όσα με “Βασανίζουν” εσωτερικά . Είναι ζωτικό για μένα γιατί αποτυπώνω στο χαρτί τα ενδόμυχα μου. Έτσι το βλέπω ως αναπνοή . Η διαδικασία είναι απλούστατη , το αποτέλεσμα με κάνει να αγωνιώ γιατί το διαβάζουν τρίτοι που δεν  ξέρω πως θα το κρίνουν. Το κάνω όμως πρώτα για μένα.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Όχι άμεσα, έχω όμως πολλές σκέψεις και κάποιες βιογραφίες  Μεγάλων Ελλήνων όπως του Μαρίνου Χαρμπούρη  ή του Ιωάννη Φωκά , τις ιστορίες των οποίων δεν τις γνωρίζει ο πολύς κόσμος αλλά πιστέψτε με είναι συναρπαστικό .
Σας ευχαριστώ πολύ!