15 Ιαν 2017

Ο ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ ΤΟΥ

Ο ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ ΤΟΥ
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΕΧΛΕΜΕΤΖΗΣ
Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Σελ. 345, Ιούλιος 2016

     Στο ιστορικό μυθιστόρημα (όπως το χαρακτηρίζει ο συγγραφέας του) «Ο Αρχίλοχος Του» με θέμα τη ζωή του ποιητή Αρχίλοχου, του Γ. Τεχλεμετζή, αναφέρεται η σημερινή παρουσίαση.
     Ο Δημήτρης, από μικρός, όταν ακόμη ήταν μαθητής εμφάνισε κάποια προβλήματα. Οι γονείς του όταν αντιλήφθηκαν ότι κάτι συμβαίνει, τον πήγαν σε έναν ειδικό να το εξετάσει. Όπως έδειξαν οι εξετάσεις «έπασχε από μιας ελαφριάς μορφής αυτισμό, που όμως δεν ήταν προς το παρόν ανησυχητικός…». Όταν μεγάλωσε, ζούσε σαν φυσιολογικός άνθρωπος. Παντρεύτηκε, απέκτησε δύο κόρες, ήταν καλός στη δουλειά του και σωστός οικογενειάρχης. Όμως ξαφνικά άρχισε να βλέπει παράξενα όνειρα. «Εμφανιζόταν ένας αρχαίος λυρικός ποιητής και το μυστήριο ήταν ότι νόμιζε ότι βρισκόταν στη θέση του, μέσα στο μυαλό του, σκεφτόταν ότι εκείνος, αισθανόταν όπως αυτός, και όλη η ζωή του, στις στιγμές του ονείρου, ήταν καταχωρημένη και εκχωρημένη σ’ αυτόν, σαν να υπήρχε μια ταυτοπροσωπία».
     Με αυτό το συγγραφικό εύρημα, δηλ. τον συνδυασμό των δύο προσωπικοτήτων, ο δημιουργός του βιβλίου, μας αφηγείται τη συναρπαστική ζωή του ποιητή Αρχίλοχου και μας κάνει κοινωνούς του έργου του και ότι αυτό αντιπροσωπεύει.
     Ο Αρχίλοχος γεννήθηκε στην Πάρο το 680 π Χ. Ο πατέρας του Τελεσικλής, καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια του νησιού και ήταν αρχηγός της εκστρατείας στη Θάσο, όπου ίδρυσε αποικία. Μητέρα του ήταν η δούλα Ενιπώ, μέλος του υπηρετικού προσωπικού του οίκου του Τελεσικλή. Η ζωή του ήταν πολυτάραχη. Αν και αγαπούσε με πάθος τη χαρά της ύπαρξης, αναγκάστηκε να επιλέξει τον κίνδυνο και να γίνει μισθοφόρος. Πολέμησε στην Ιωνία, στη Θράκη, στην Τορώνη και στην Εύβοια. Επίσης πολέμησε υπερασπιζόμενος την Πάρο και την αποικία της στη Θράκη, εναντίον των Ναξίων εισβολέων. Σε μια τέτοια μάχη έχασε τη ζωή του το 630 π Χ, χωρίς να είναι εξακριβωμένο αν η μάχη δόθηκε στην Πάρο ή στην αποικία της. Κάτι που δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.
     Η ποίηση του Αρχίλοχου, έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και τα παιχνίδια που του παίζει η μοίρα. Επίσης χρησιμοποίησε το ταλέντο του, για να χλευάσει και να σατιρίσει τους συμπατριώτες του, κάτι που ενόχλησε πολλούς και τον έκανε να αποκτήσει μια «κακή» φήμη. Δυστυχώς από το έργο του έχουν σωθεί λίγοι ολοκληρωμένοι στίχοι (περίπου 200) και από τα υπόλοιπα έργα του, μόνο σπαράγματα στίχων, λέξεις ή μικρές φράσεις.

     Το βιβλίο μέσα από τη μυθιστορηματική του δομή, μας δίνει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσουμε τον Αρχίλοχο και το πολύ σημαντικό έργο του. Πολύ χρήσιμη η βιβλιογραφία που περιλαμβάνει και αφορά τόσο τον Αρχίλοχο, όσο και την εποχή που έζησε και δημιούργησε. 

10 Ιαν 2017

ΒΑΣΩ ΚΟΖΩΝΗ ΤΟΥΜΠΑΝΟΥ

ΒΑΣΩ ΚΟΖΩΝΗ ΤΟΥΜΠΑΝΟΥ
Η Βάσω Κοζώνη- Τουμπάνου γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει στη Ναύπακτο με το Γιώργο, τις κόρες και τα εγγόνια της. To «Μέσα Απ’ Τον Παλιό Καθρέφτη» είναι το πρώτο της βιβλίο.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
      Πάντα έγραφα. Ήταν η μυστική εσωτερική επικοινωνία με τον κρυφό μου εαυτό, τον μη αλλοτριωμένο. Έγραφα για όλα όσα με τράνταξαν, απ' την αρχή του κόσμου μου, κι όταν με "πίεζαν αφόρητα τα πανάρχαια άγχη της ανθρώπινης ύπαρξης". Όλα αυτά ήταν ανέκδοτα γραπτά, ατάκτως ερριμμένα. Για μένα μόνο. Μερικές από αυτές τις περιστασιακές σκέψεις μου θέλησαν τη συγκεκριμένη αυτή χρονική περίοδο να βγουν στο φώς κι ήταν η πρώτη πηγή έμπνευσής μου. Στη συνέχεια η ματαιοδοξία που μας διακατέχει, μεγαλώνοντας, προκειμένου να ξορκίσουμε τη μεταθανάτια λήθη και την ανυπαρξία του τέλους με ώθησε ν' αφήσω πίσω μου κάτι απτό, κάτι που δεν θα... "πεθάνει". Να διηγηθώ στα εγγόνια μου το παραμύθι της οικογένειάς μας. Άλλωστε επειδή "Η ζωή είναι το πιο θαυμαστό παραμύθι" αποτελεί πηγή έμπνευσης από μόνη της. Είχα πολύ υλικό στο μυαλό μου που εμπλουτίστηκε με την έρευνα. Αυτό αποτέλεσε τη σημαντικότερη πηγή έμπνευσης. Ανέσυρα ιστορίες από τις στάχτες πραγματικών γεγονότων, από μνήμες ξεχασμένες, προβληματισμούς κι άλλα... δικά μου ονειροπαρμένα κι έπλασα το παραμύθι των ηρώων μου. Ψαχούλεψα σεντούκια που έκρυβαν παρελθούσες ζωές μέσα στις φωτογραφίες, στα κεντήματα, στα ημερολόγια με τις προσωπικές αφηγήσεις των ηρώων μου, ιδιαίτερα της γιαγιάς μου, χωρίς να παραβλέψω και τις μαρτυρίες του παλιού οικογενειακού...καθρέφτη πού 'ρθε κάποτε απ' την Κωνστάντζα! Ανατρέχοντας αργά και βασανιστικά στα γεγονότα, πριν ξεκινήσω το γράψιμο, ανακάλυψα πως πολλοί απ' το σόι μου είχαν ζήσει συγκλονιστικές εμπειρίες. Θέλησα να τις καταγράψω. Τους τράβηξα λοιπόν απ' τη λήθη και τους ξαναζωντάνεψα. Ένοιωσα πως μπήκα στη μηχανή του χρόνου, κάτι που με εξιτάριζε πάντα! Αυτή ήταν μια άλλη αιτία που με ώθησε να γράψω το μυθιστόρημα. Πιστεύω πως η μαγική Καστροπολιτεία στην οποία ζω είναι ένας ιδιαίτερος τόπος που σε κάνει ποιητή και συγγραφέα. Οι μύθοι και η Ιστορία της, παράλληλα με την φυσική της ομορφιά, συνετέλεσαν στην έμπνευσή μου. Η Ναύπακτος ήταν η μαμμή του βιβλίου μου. Επίσης οι ρίζες, τα έθιμα κι οι ντοπιολαλιές των παλιότερων με συγκινούσαν πάντα. Γι' αυτό, παιδιόθεν, κατέγραφα, ως φαίνεται, στη μνήμη μου ό,τι ανάλογο έπεφτε στην αντίληψή μου κι έγιναν οι πηγές της έμπνευσής μου. 

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το μυθιστόρημά σας ιστορικό;
     Επειδή το μυθιστόρημα κινείται στα χρονικά όρια ενός και πλέον αιώνα ( 1855-1967), είναι λογικό να άπτεται και ιστορικών γεγονότων τα οποία με τις επιπτώσεις τους δεν άφησαν άμοιρες τις ζωές των ηρώων μου. Σαφώς οι ζωές των ανθρώπων και οι επιλογές τους, έχουν να κάνουν με τις ειδικές ιστορικές περιστάσεις μέσα στις οποίες έζησαν κάθε φορά. Π.χ. Η ζωή κάποιου από τους ήρωές μου θα είχε πάρει πολύ διαφορετική τροπή εάν δεν είχε τεθεί εμπρός του το φάσμα ενός διωγμού, μιας πτώχευσης, μιας ιδεολογίας, ενός Παγκοσμίου πολέμου ή ενός Εμφυλίου. Από την ιστορική πλευρά, στο βιβλίο αγγίζω πιο πολύ τις πτυχές της ιστορίας των Ελλήνων της Ρουμανίας ως επίσης και τα ιστορικά γεγονότα της γύρω περιοχής -κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα-, (Κριμαϊκός πόλεμος κ.α.) Γενικά, όμως, επικεντρώνομαι στην επίδραση των ιστορικών συγκυριών στις ζωές των ανθρώπων σε σχέση με τις επιλογές και τον ψυχισμό τους. Όπως εξελίσσονται, παράλληλα με τη ροή της Ιστορίας, οι ζωές τους γίνονται παραμύθι. Γι'αυτό κι όταν έγραφα το μυθιστόρημα είχα στο μυαλό μου τη ρήση του Καζαντζάκη που αφορά στη σχέση Τέχνης και Ιστορίας: "Η τέχνη έχει αυτό το δικαίωμα° όχι μονάχα το δικαίωμα, παρά και το χρέος: να υποτάζει τα πάντα στην ουσία° θρέφεται από την ιστορία, την αφομοιώνει αργά, πονετικά, και την κάνει παραμύθι".

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο σας και ποιο είναι αυτό;
    Παράλληλα με το άδειασμα ψυχής που εμπεριέχεται σε κάθε γραφή το μήνυμα που θέλησα να μεταφέρω είναι, κατ' αρχήν, το βαθύ κοίταγμα του καθένα μας μέσα στις ρίζες του πράγμα που δίνει στη συνέχεια της ζωής του καθένα μας μια μοναδική υπόσταση. Ακόμα θέλησα να εγείρω έναν προβληματισμό για αντίστοιχες προσεχείς ιστορικές και κοινωνικές συγκυρίες επειδή "η Ιστορία επαναλαμβάνεται και είναι διδασκαλία με παραδείγματα". Τέλος θέλω, αποφθεγματικά, να δώσω ένα μήνυμα: ο Κόσμος δεν θα πάψει όταν εκλείψουμε οι σημερινοί περαστικοί όμως γιατί να μη γίνεται ομορφότερος; Γιατί... είναι πολύ επώδυνη η παραδοχή του αμετακίνητου στη σκληρότητα του Κόσμου. Βέβαια όλα τα μηνύματα είναι ευσεβείς πόθοι του συγγραφέα. Συνήθως ο αναγνώστης παίρνει απ' το βιβλίο ό,τι έχει αυτός ανάγκη.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Μπορώ να πώ πως μετά τις γέννες των παιδιών και των εγγονιών μου ήταν μια πρωτόγνωρα αγχωμένη γέννα! Η επαναγέννηση της ψυχής και του μυαλού μου, δημοσιοποιημένη επί χάρτου, έτοιμη να παραδοθεί στους αναγνώστες! Όπως κάθε καινούρια γέννα περιμένει τις μοίρες να μοιρώσουν το παιδί έτσι κι εγώ περίμενα με αγωνία να το χρήσουν οι αναγνώστες αποδεκτό, ευανάγνωστο και καλοτάξιδο...

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Επειδή οι ήρωες στο συγκεκριμένο βιβλίο ήταν συγγενικοί μου άνθρωποι, αναπόφευκτα, μένουν αγαπημένοι σε μια άκρη της καρδιάς μου. Όμως η ζωή προχωρά και στην πορεία νέες εμπειρίες, καινούριοι προβληματισμοί κι η φαντασία, που δεν έχει όρια και... καλπάζει, προμηνύει νέες γέννες άλλων ηρώων που κι αυτοί θ' αγαπηθούν από μένα γιατί θα έχουν ζήσει μαζί μου ολόκληρες ζωές μιας και η βιωματική γραφή είναι το θεμελιακό στοιχείο στη συγγραφική μου πορεία.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Ζω σχεδόν πενήντα χρόνια μ' έναν αξιαγάπητο κι αξιόλογο άνθρωπο. Μαζί διαβάζουμε, κρίνουμε, αντιπαραθέτουμε τις απόψεις μας, συμφωνούμε και διαφωνούμε. Είναι λογικό, λοιπόν, να είναι αυτός ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων μου. Στη συνέχεια ο φίλος και συμπατριώτης μας Κώστας Κωτούλας γνωστός κριτικός λογοτεχνικών βιβλίων, στιχουργός και ραδιοφωνικός παραγωγός, μου επισημαίνει κι αυτός τί του αρέσει ή με ποιόν τρόπο πρέπει να επικεντρωθώ σε ορισμένα σημεία ή χαρακτήρες έτσι ώστε τα κείμενά μου να έχουν ότι χρειάζεται ένα μυθιστόρημα. Είμαι πολύ τυχερή που τους έχω!

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
      Ναι! Ανακάλυψα πως έμαθα να αναθεωρώ. Πολλές φορές μας εκπλήσσει ο εαυτός μας! Εκεί που νομίζουμε πως έχουμε παγιοποιήσει θεωρίες και απόψεις κάποιο κοινωνικό ή ιστορικοπολιτικό γεγονός μας κάνει να τις ανατρέπουμε, μέσα μας... Το θέμα είναι αν έχουμε τη δύναμη να κοινοποιήσουμε τις ανατροπές αυτές μέσα από τα γραφτά. Ε, λοιπόν, ανακάλυψα πως εγώ δεν ντρέπομαι να το κάνω. Γιατί, τόσες φορές, οι μεθυσμένες αυταπάτες της πρώτης αλλά και της όψιμης νιότης που ζητούσαν έναν κόσμο όπως τον πρωτοονειρεύτηκα έφηβη στο κρεβάτι τις νύχτες, τελικά, δεν είχαν ρίζες να στηρίξουν δέντρα, δεν είχαν δυνατότητα καρπού κι έγιναν χίμαιρες. Αυτό όμως που ανακάλυψα, επίσης, είναι πως έχω τη δύναμη ακόμα να ελπίζω, αναθεωρώντας  τις... αναθεωρήσεις μου, γιατί όσο πεισμώνουν στο ενδότερο κέλυφος της ψυχής μας όλα αυτά που λοιδωρούνται ως χίμαιρες πιστεύω πως θα είμαστε ανίκητοι Βελλερεφρόντες.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
       Η ίδια η ζωή με τις ανατροπές της σε κάνει να ανατρέπεις τις πεποιθήσεις σου. Κι επειδή τα γραφτά έρχονται μέσα από τη ζωή, μοιραία, κι εγώ συχνά τις ανατρέπω. Πόσω μάλλον που η συγγραφή σε βάζει σε μονήρη διαδικασία σκέψης κι έτσι έχεις το χρόνο να προβληματιστείς και να πιθανολογήσεις όλες τις εκδοχές. Η μόνη πεποίθηση, όμως, που θα με σκοτώσει αν την ανατρέψω, στα γραφτά μου και στην ψυχή μου, είναι η πεποίθηση στα οράματα για έναν, κάποτε, δικαιότερο κόσμο. Αν και σε βάθος χρόνου όλα επαναλαμβάνονται με βασανιστική ταυτοσημία κι εμείς ζούμε το περσότερο του βίου μας ανάμεσα σε πλήθος τεκμήρια συντριβής ελπίδων, αρνούμαι να ανατρέψω αυτό το όνειρο.

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
      Το αντίθετο θα ήταν αφύσικο! Είναι οι άνθρωποι που κοινώνησαν την ψυχή μου και τους ευγνωμονώ γι' αυτό. Επίσης τους θεωρώ αδελφές ψυχές γιατί, αν και τα εργαλεία επικοινωνίας και ενημέρωσης των περισσότερων ανθρώπων έχουν αλλάξει, αυτοί εξακολουθούν, παράλληλα, ίσως, με την διαδυκτιακτιακή ενασχόληση, να εντρυφούν στα βιβλία που είναι ζωντανά, πάλλονται και χαρίζουν μια γνωστική λογοτεχνική συνέχεια στους τακτικούς αναγνώστες. Είναι εγχειρήματα χειραψίας για όσους τολμούν ακόμα να δώσουν το χέρι της ψυχής. Ακούγεται ρομαντικό όλο αυτό αλλά έτσι νοιώθω όταν με σταματούν ή με παίρνουν τηλέφωνο να μου πουν για το βιβλίο μου.

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
      Δεν μου έχει τύχει ακόμα σαν συγγραφέας. Μου έτυχε, όμως, πολλές φορές σαν αναγνώστρια άλλων βιβλίων και το θεωρώ πολύ πιθανό να υπάρξουν αναγνώστες που θα μου επισημάνουν μια πτυχή που δεν είχα καν φανταστεί. Άλλωστε αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα των εραστών της τέχνης και κατ' επέκταση της λογοτεχνίας: Επειδή και το διάβασμα είναι μοναχική διαδικασία, ο καθένας ερμηνεύει ορισμένα σημεία σύμφωνα με τη φαντασία και τον ψυχισμό του κι ίσως παραβλέψει σημαντικά σημεία του γραπτού ή δώσει τις δικές του εκδοχές.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Με έχουν επηρεάσει πολλοί, κατά καιρούς. Επειδή πάντα ήθελα να πιστεύω στα παραμύθια κι ότι μια έκτη αίσθηση -δύναμη- ρυθμίζει τις τύχες μας, αιωρείται στη γραφή μου και κάτι το μαγικό, το μη ρεαλιστικό.  Είμαι επηρεασμένη απ' αυτό το παραμυθιάρικο ύφος των λατινοαμερικάνων συγγραφέων του Μαρκές, της Αλιέντε και των δικών μας: Της Ζατέλη, της Καρυστιάνη και χωρίς να είμαι βλάσφημη των αγαπημένων μου Παπαδιαμάντη και Βυζηινού. Απ' την άλλη μεριά, τη ρεαλιστική, έχω επηρεαστεί από τα ιστορικά μυθιστορήματα του Θέμελη, του Ζουργού και του Καλπούζου. Και τέλος, σαν αλατοπίπερο,  ολίγον απ' το καυστικό χιούμορ του Τσιφόρου και του Μποστ.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
      Η συγγραφή για μένα είναι δύσκολη διαδικασία, χρονοβόρα κι επίπονη. Όπως οι περισσότερες γυναίκες της ηλικίας μου έχω ν' ασχοληθώ με τα καθημερινά και γράφω μεταξύ παστίτσιου και εγγονιών! Βέβαια έτσι αισθάνομαι πλήρης και χωρίς τύψεις πράγμα που μου εξασφαλίζει ηρεμία και καθαρό μυαλό τις ώρες της συγγραφής. Αυτό που έχω παρατηρήσει όμως είναι οι αλλαγές στον κοινωνικό μου χαρακτήρα ως προς την τάση για απομόνωση. Εντούτοις, οι μοναχικές ώρες του διαβάσματος, της αυτογνωσίας, της περισυλλογής και τελικά της συγγραφής είναι για μένα από αυτές που δεν θα άλλαζα με τίποτα και νομίζω πως δεν θα μπορούσα πια να αισθανθώ ολοκληρωμένη χωρίς αυτές. Με κάνουν να νιώθω ξεχωριστά ζωντανή. Γεμίζουν αυτή την εσωτερική ανησυχία του μυαλού μου με φαντασία και λέξεις. Όταν τα αποτυπώνω, τελικά, όλα αυτά στο χαρτί μια εξαίσια έξαρση με τυλίγει όπως και κάθε δημιουργό.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
       Ξέρετε στην ηλικία μου νομίζεις πως δεν προλαβαίνεις να διοχετεύσεις στα γραπτά όλες τις φαντασιώσεις σου κι ότι άλλο αποκόμισες με τα χρόνια πράγματα που σε πιέζουν να βγουν στο φως. Γι' αυτό έχω ξεκινήσει, σχεδόν αμέσως μετά την έκδοση του βιβλίου, ένα καινούριο. Ελπίζω, αν είμαι καλά, του χρόνου τέτοιον καιρό να το 'χω.
       Δημήτρη, σ' ευχαριστώ πολύ που μου έδωσες τη δυνατότητα να εκφράσω τις απόψεις μου πάνω στις πολύ σημαντικές και καίριες ερωτήσεις σου.

Εγώ σας ευχαριστώ!



5 Ιαν 2017

ΚΑΚΟ ΧΑΡΤΙ

ΚΑΚΟ ΧΑΡΤΙ
BALADA PARA UN LOCO
ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗΣ
Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Σελ. 318, Ιούνιος 2016

     Το δεύτερο μυθιστόρημα του συγγραφέα Κ. Μουζούρακη, είναι το βιβλίο που σας παρουσιάζω σήμερα.
     Ο Άρης, είναι ένας νέος που αμέσως μόλις πέρασε στο πανεπιστήμιο (Γεωπονική σχολή), άρχισε να «ασχολείται» με την πόκα και το πόκερ. «Σπουδές στη Γεωπονική και δουλειά σε δυο ρόδες και ξενύχτια σε πράσινο φόντο. Σπουδές στην τσόχα. Κακές συναναστροφές, κέρδη και χασούρες, αδρεναλίνη. Τα λάθη πληρωτέα άμα τη εμφανίσει. Τα μαθήματα στην τσόχα έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από ‘κείνα της σχολής. Πέρασμα στις λέσχες. Λιγότερες επισκέψεις στη σχολή. Παιχνίδι στο Διαδίκτυο κι η σχέση με τη σχολή μένει στα τυπικά… άρχισε να αντιλαμβάνεται τις αυξημένες ικανότητές του στο παιχνίδι και τη δυνατότητα να βγάζει μεροκάματο απ’ το σπίτι κι απ’ τα καφενεία». Σε ένα από αυτά τα ευαγή ιδρύματα στα οποία συχνάζει, γνωρίζει τον Ινδιάνο. «Παλιά καραβάνα… Υπόγειος και σκοτεινός κι επικίνδυνος σαν οχιά». Σε συνεννόηση με τον ιδιοκτήτη μιας λέσχης, «στήνουν» παιχνίδια, στα οποία «μαδάνε» νεοφώτιστους στο τζόγο, που τυφλωμένοι καθώς είναι από το πάθος τους, δεν αντιλαμβάνονται ότι τους κλέβουν ασύστολα και ανηλεώς. Μέχρι που κάνουν το μοιραίο λάθος. Βάζουν στόχο και ξετινάζουν «ένα ανεπάγγελτο ζώον που είχε κληρονομήσει κατά το ήμισυ τις μετοχές μιας ασφαλιστικής εταιρείας». Του παίρνουν 69 χιλ. ευρώ σε ένα και μόνο βράδυ. Μόνο που ο αδερφός και συνέταιρος του ασφαλιστή, είναι άνθρωπος της «πιάτσας» και γνωρίζει όλα τα κόλπα. Εντοπίζει αυτούς που μάδησαν τον αδελφό του και τους απειλεί ανοιχτά για να πάρει τα λεφτά πίσω. Λεφτά που είχαν εκταμιευτεί για να καλύψουν λογαριασμούς της εταιρείας. Κι ενώ στον ιδιοκτήτη της λέσχης και στον Ινδιάνο κάνει κάποιες «ευκολίες πληρωμής», με τον Άρη είναι αμείλικτος. Επειδή είναι αυτός που «ψάρεψε» τον αδερφό του, του δίνει ένα μήνα προθεσμία να του φέρει 56 χιλ. ευρώ. Αλλιώς «θα ξεκινήσει η κυνηγετική περίοδος και ο λαγός είσαι εσύ» του λέει.
     Ο Άρης για να μπορέσει αν ανασυγκροτηθεί και να δει αν και πως θα καταφέρει να συγκεντρώσει το ποσό (το μερίδιό του από τα λεφτά του ασφαλιστή είχε ήδη καταναλωθεί), καταφεύγει στο εξοχικό μιας θείας του, κάπου στα ημιορεινά της Αττικής. Εκεί σε έναν ξεχασμένο οικισμό, θα γνωρίσει τρεις ηλικιωμένους, που ο καθένας έχει το δικό του παρελθόν και κουβαλάει τα φαντάσματά του, αλλά έχουν ένα κοινό πάθος: το χαρτί. Και θα μπει σε έναν κυκεώνα βίας, με αναπάντεχη κατάληξη.

     Ένα πολύ καλό noir μυθιστόρημα, με ευφάνταστο μύθο, εξαιρετική γραφή, έντονο σασπένς και ιδιαίτερους χαρακτήρες. Στα συν του βιβλίου, οι αφηγήσεις των γερόντων, μέσα από τις οποίες, περνούν ιστορικά γεγονότα σημαντικά για τον τόπο, κοινωνικές συμπεριφορές και νοοτροπίες.  

31 Δεκ 2016

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣ

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Σελ. 312, Σεπτέμβριος 2016

     Μια βιογραφία ενός πολύ «ιδιαίτερου» προσώπου, είναι το πέμπτο βιβλίο του γνωστού δημοσιογράφου Χ. Χριστοδούλου.
     Όπως γράφει κι ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου, ανακάλυψε την ύπαρξή του σχεδόν τυχαία. «Όταν ακόμα έγραφα το προηγούμενο βιβλίο μου «Οι τρείς ταφές του Χασάν Ταχσίν Πασά» (σ.σ. παρουσίαση 14 Ιουνίου 2013), ανακάλυψα μέσα στη σκόνη και τις υποσημειώσεις των ιστορικών «πηγών», την ύπαρξη ενός Έλληνα σκλάβου από τη Χίο, που έφτασε στην κορυφή: Έγινε Μεγάλος Βεζίρης, δηλαδή Πρωθυπουργός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έκτοτε και επί τρία χρόνια ασχολήθηκα με την περίπτωσή του. Θέλω να ελπίζω ότι ο κόπος δεν πήγε χαμένος».
     Πολλοί Οθωμανοί υπήκοοι ελληνικής καταγωγής, υπηρέτησαν κατά καιρούς την Υψηλή Πύλη και τους σουλτάνους. Τρανταχτό παράδειγμα οι Φαναριώτες. Στο ανώτατο αξίωμα όμως του Μεγάλου Βεζίρη, έφτασαν μόνο δύο. Πρώτος ο καταγόμενος από την Πάργα Ιμπραήμ Εντχέμ Πασάς, που η ανάρρηση του στο ύπατο αξίωμα έγινε όταν σουλτάνος ήταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Δεύτερος ο από μια «σατανική» σύμπτωση συνονόματος του, που είναι ο βιογραφούμενος στο βιβλίο που σας παρουσιάζω σήμερα.
     Πως όμως βρέθηκε αυτός ο έλληνας στην Υψηλή Πύλη; Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, ο Εντχέμ γεννήθηκε στη Χίο. Το όνομά του ίσως ήταν Γιώργης Πυρίκης ή Κωνσταντίνος Σκαραμαγκάς. Το 1822, όταν έγινε η καταστροφή του νησιού και η μεγάλη σφαγή, ήταν 4-5 ετών. Γλίτωσε τη σφαγή, αλλά αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε στο σκλαβοπάζαρο της Κωνσταντινούπολης. Εκεί αγοράστηκε από τον πανίσχυρο Χουσρέβ Πασά, ο οποίος σύντομα διείδε ότι ο νεαρός σκλάβος, που είχε ήδη ασπασθεί τη μουσουλμανική πίστη, ήταν εξαιρετικά ευφυής. Έτσι με άλλους τρεις νεαρούς, στάλθηκε στο Παρίσι (!!) για περαιτέρω σπουδές. Επέστρεψε με το πτυχίο του μηχανικού μεταλλειολόγου και εντάχθηκε στο στρατό με το βαθμό του συνταγματάρχη. Αργότερα, αφού υπήρξε σύμβουλος και μέλος πολλών επιτροπών, βρέθηκε στο Βερολίνο ως πρεσβευτής, για να φτάσει το Φεβρουάριο του 1877, να επιλεγεί από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ, για το αξίωμα του Μεγάλου Βεζίρη.
     Όταν ανέλαβε το αξίωμα αυτό, η Οθωμανική αυτοκρατορία περνούσε μια δραματική φάση. «Ήταν η φάση που καθόρισε τη μοιραία πορεία της χώρας. Επαναστάσεις, σφαγές, λιμοί, πόλεμοι, βαρβαρότητες, επιδημίες, σεισμοί, εθνικισμοί, δολοφονίες, συνομωσίες καταγράφονταν σχεδόν καθημερινά. Η Υψηλή Πύλη βρισκόταν σε διαρκή κρίση. Από τη μία, ο καθημαγμένος λαός. Από την άλλη, οι σουλτανικές μηχανορραφίες και, τέλος, ο ασφυκτικός έλεγχος-οικονομικός, στρατιωτικός και διπλωματικός-των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Απέναντι οι Ρώσοι κι ο αναδυόμενος εθνικισμός των Βαλκανίων». Ο Ιμπραήμ Εντχέμ Πασάς, παρά τις προσπάθειες που έκανε δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την πολύπλευρη κρίση και απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του. Συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του από άλλες θέσεις, μέχρι που αποσύρθηκε οριστικά από τον δημόσιο βίο.
     Για μια ακόμη φορά, ο Χ. Χριστοδούλου μας εκπλήσσει ευχάριστα. Το εξαιρετικό του βιβλίο, αποτελεί αληθινό θησαυρό γνώσεων και πληροφοριών. Όχι μόνο για τον Ιμπραήμ Εντχέμ Πασά, η περίπτωση του οποίου ήταν ελάχιστα γνωστή στην Ελλάδα, αλλά και για πρόσωπα και γεγονότα της εποχής. Που αν και φαινομενικά αφορούν την Ιστορία της γειτονικής χώρας, ουσιαστικά επηρέασαν άμεσα και την πορεία της Ελλάδας. Αφ’ ενός γιατί μεγάλο μέρος της χώρας αποτελούσε τότε τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και αφ’ ετέρου, γιατί η πορεία των δύο χωρών εκούσια ή ακούσια είναι αλληλένδετη. Περιλαμβάνει πολλές και σπάνιες εικόνες, αλλά απουσιάζει μια βιβλιογραφία (στο κείμενο αναφέρονται κάποιοι τίτλοι), που θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη, χωρίς αυτή η έλλειψη να μειώνει την υψηλή αξία του έργου.


Η σημερινή, είναι η τελευταία παρουσίαση για το 2016. Από αύριο ξεκινά το 2017. Εύχομαι από βάθους καρδίας, καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους.  

24 Δεκ 2016

Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
ΜΠΑΝΤΙ
Μετάφραση ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Σελ. 254, Οκτώβριος 2016

     Πίσω από το ψευδώνυμο Μπαντί, κρύβεται ένας μάλλον γνωστός στην πατρίδα του τη Β. Κορέα συγγραφέας. Το βιβλίο του «Η Καταγγελία», είναι το πρώτο έργο βορειοκορεάτη συγγραφέα, που κυκλοφόρησε χωρίς την έγκριση της λογοκρισίας του ανελεύθερου, απολυταρχικού, ιδιότυπου, στυγνού καθεστώτος που κυβερνά από το 1945 τη χώρα. Το βιβλίο φυσικά δεν κυκλοφορεί στη Β. Κορέα. «Αυτοί οι τύποι είναι πραγματικά ανελέητοι, είναι τόσο αναίσθητοι όσο οι πέτρες και τα κούτσουρα».
     Το βιβλίο περιλαμβάνει ένα κείμενο του Ντο Χούι-Γιουν, υπεύθυνου της ΜΚΟ για τους βορειοκορεάτες πρόσφυγες, ένα κείμενο του δημοσιογράφου Κιμ Σίονκγ-ντονγκ, που αφηγείται τον μυθιστορηματικό τρόπο με τον οποίο το χειρόγραφο φυγαδεύτηκε κι έφτασε στη Νότια Κορέα και το κείμενο ενός πρόσφυγα που ζει στη Σεούλ από το 2014. Το κύριο σώμα όμως του βιβλίου, αποτελούν τα εφτά διηγήματα (συν ένας έμμετρος πρόλογος) του Μπαντί, που είναι μέλος της Ομοσπονδίας Συγγραφέων της Β. Κορέας, ζει ακόμη εκεί και του οποίου αν ποτέ αποκαλυφθεί η ταυτότητα, θα αντιμετωπίσει τη θανατική ποινή. Στα διηγήματα περιγράφει τη ζοφερή πραγματικότητα που ο ίδιος και οι συμπατριώτες του έχουν να αντιμετωπίσουν. Τον παραλογισμό, τη στενοκεφαλιά, τις εμμονές ενός καθεστώτος που ελέγχει ασφυκτικά την κοινωνική ζωή και που χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να προκαλέσει το φόβο και τον τρόμο στους άτυχους υπηκόους του, ώστε να μην επιχειρήσουν να αντιδράσουν.
     Η Β. Κορέα, δεν έχει καμιά επαφή με τη Δύση. Υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ οι δημόσιες εκτελέσεις συνεχίζονται. Οι 25 εκατ. κάτοικοι, ξυπνούν καθημερινά με σειρήνες που ηχούν σε όλη τη χώρα ταυτόχρονα. Υπάρχουν ελάχιστα αυτοκίνητα, τα τρόφιμα είναι χαμηλής θρεπτικής αξίας και λίγα, η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι περιορισμένη και για λίγους, ενώ υπάρχει απαγόρευση ταξιδιών στο εξωτερικό και αυστηρός έλεγχος των μετακινήσεων στο εσωτερικό. Έχει ένα ιδιότυπο καθεστώς που ισχυρίζεται ότι είναι κομμουνιστικό (Λαϊκή Δημοκρατία), στο οποίο η εξουσία ουσιαστικά αποτελεί «κληρονομικό δικαίωμα» και μεταβιβάζεται από πατέρα σε γιό. Ένα καθεστώς που εξαναγκάζει τους πολίτες να βρουν τρόπο να δραπετεύσουν είτε δια ξηράς στην Κίνα, είτε δια θαλάσσης στη Νότια Κορέα, χωρίς να υπολογίζουν τους κινδύνους. «Όλοι μας όμως προτιμάμε να πεθάνουμε και να ξεχάσουμε αυτή τη ζωή, παρά να συνεχίσουμε να υπομένουμε αυτό το μαρτύριο. Να γιατί αποφασίσαμε χωρίς δισταγμό να δραπετεύσουμε, με κίνδυνο της ζωής μας. Αν η μοίρα φανεί σπλαχνική απέναντί μας, ίσως μπορέσουμε να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή. Στην αντίθετη περίπτωση, ευχόμαστε απλώς η βάρκα μας, έτσι που θα παραδέρνει στα κύματα, να γίνει σύμβολο της καταδίκης αυτής της κοινωνίας, που έχει μετατραπεί σε μια εχθρική, ακατοίκητη έρημο».

     Ένα εξαιρετικό βιβλίο, στο οποίο, η κραυγή απόγνωσης ενός ανθρώπου που ζητά ελευθερία κι αξιοπρέπεια, μετατρέπεται σε υψηλού επιπέδου συγγραφική τέχνη. 

17 Δεκ 2016

ΟΙ ΕΛΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

ΟΙ ΕΛΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ
ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΒΟΥΡΔΟΥΝΗ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 431, Ιούνιος 2016

     Το πρώτο βιβλίο της Ι. Βουρδούνη, σας παρουσιάζω σήμερα. Είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, που σε τίποτα δε θυμίζει πρωτόλειο και ήδη απολαμβάνει την αποδοχή του αναγνωστικού κοινού.
     Ο Ιάκωβος Καλλέργης, γιατρός στο νοσοκομείο της Κέρκυρας, είναι πατέρας πέντε παιδιών κι απολαμβάνει ένα πετυχημένο γάμο. Ένα γάμο που όμως δεν έγινε αποδεκτός από τον πατέρα του, λόγω της καταγωγής της συζύγου Θοδώρας. Η Θοδώρα που αρχικά ονομαζόταν Σόνια, είναι το παιδί μιας οικογένειας Ρομά. Έφτασε στο νησί σαν μέλος του θιάσου ενός τσίρκου. «Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κάπου ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, στην αλήθεια και το ψέμα, στη λογική και την τρέλα, κάπου εκεί ανάμεσα την είδε. Ήταν πάνω σε μια μαύρη ουγγαρέζικη φοράδα, αντάξια της δικιάς της ομορφιάς, με τα μαύρα μακριά μαλλιά της να γλιστράνε πάνω στα καπούλια του αλόγου και τα μακριά της πόδια ν’ ανταγωνίζονται σε ομορφιά και δύναμη αυτά του ζώου… Εκείνη τη μέρα κάηκε ο Ιάκωβος». Την ίδια μέρα, η Σόνια έπαθε ένα σοβαρό ατύχημα. Ήταν αδύνατο να ακολουθήσει το τσίρκο κι έμεινε στο νησί. Ο Ιάκωβος την περιέθαλψε στο νοσοκομείο κι ένα χρόνο μετά απόκτησαν τα πρώτα τους παιδιά. Τους δίδυμους Σάββα και Βαλάντη. Ακολούθησαν η Ασπασία, ο Άρης κι ο Αργύρης, που γεννήθηκε κωφάλαλος. Αυτός αφηγείται την ιστορία της οικογένειάς του!
     Την 1η Νοεμβρίου 1940, οι Ιταλοί χρησιμοποιώντας σαν ορμητήριο τα κοντινά αεροδρόμια που κατασκεύασαν στην Αλβανία, βομβαρδίζουν ανηλεώς την Κέρκυρα. Η Θοδώρα με τα τρία από τα πέντε παιδιά της, προσπαθούν να σωθούν στο υπόγειο του αρχοντικού τους. Ο πατέρας και η Ασπασία, που είναι και αυτή γιατρός, βρίσκονται στο νοσοκομείο, για να περιθάλψουν τους τραυματίες που φτάνουν εκεί με κάθε μέσο. Ο μόνος που λείπει είναι ο 17χρονος Άρης. Παρά τις συμβουλές των αδερφών και της μητέρας του να μην απομακρυνθεί από το σπίτι. Μέσα στην αναταραχή των βομβαρδισμών, η Θοδώρα εγκαταλείπει το καταφύγιο για να τον βρει, με κίνδυνο της ζωής της. «Τον αδερφό μου πολλές φορές τον μίσησα-ναι, τον μίσησα κι ας ήμουνα παιδί-εκείνη τη μέρα όμως τον σκότωσα μέσα μου για πρώτη φορά. Τον σκότωσα όταν είδα τα ξυπόλητα πόδια της μάνας μου να ξεκολλάνε απ’ το τελευταίο σκαλοπάτι και να βγαίνουν γυμνά έξω, στην κόλαση. Για ποιόν; Για χάρη αυτού που από την πρώτη μέρα που άνοιξε τα μάτια του μας μίσησε όλους, τη μάνα, τον πατέρα, τους δίδυμους, την Ασπασία, ακόμη κι εμένα, πριν καν γεννηθώ».
     Η ιταλική κατοχή του νησιού και η γερμανική στη συνέχεια, σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα του Άρη και την «οργή και το μίσος που νιώθει για την οικογένειά του», θα ανατρέψει τις ζωές όλων των μελών της οικογένειας Καλλέργη και θα τους αναγκάσει να χωριστούν και να σκορπιστούν σε όλη την Ελλάδα, αλλά και τη Γερμανία.
     Όπως γράφω και στην αρχή, το μυθιστόρημα είναι καλογραμμένο, με γλαφυρή γλώσσα και περιγραφές κινηματογραφικές που δημιουργούν στον αναγνώστη ολοζώντανες εικόνες. Το ιστορικό υπόβαθρο, που παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του μύθου του βιβλίου, είναι προσεγμένο κι αντικειμενικό. Τέλος, οι χαρακτήρες είναι στέρεα δομημένοι και οι πράξεις τους, ακόμα κι όταν υπερβαίνουν την αναμενόμενη συμπεριφορά, είναι επαρκώς «αιτιολογημένες» από τις καταστάσεις στις οποίες ακούσια ή εκούσια εμπλέκονται.
     Και για όσους αναρωτιούνται αν υπάρχουν ελαιώνες στο Βερολίνο: «Μισόκλεισα τα μάτια μου και είπα από μέσα μου: Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ γιατί η ψυχή σου αλητεύει ακόμη στις κατάφυτες πλαγιές της Κέρκυρας. Κι ήταν αλήθεια. Οι πρώτες ηλιαχτίδες της ανατολής, που φωτίζανε τις γκρίζες στολές των κρατούμενων, αντανακλούσανε στα μάτια μου το ασημένιο χρώμα των ελαιόδεντρων, κι όπως τα άψυχα κορμιά του στρατοπέδου υπάκουαν συγχρονισμένα στις εντολές των Γερμανών αξιωματικών, έβλεπα μπροστά μου τον άνεμο, σαν θεϊκό χάδι, να στροβιλίζεται στους ελαιώνες του Βερολίνου».
     Το μυθιστόρημα της Ι. Βουρδούνη, είναι εξαιρετική αναγνωστική επιλογή και αν η συνέχεια είναι ανάλογη, θα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ο ελληνικός λογοτεχνικός κόσμος, κέρδισε μια πολύ καλή συγγραφέα.                          

11 Δεκ 2016

ΝΙΚΟΣ ΣΚΟΡΙΝΗΣ

      ΝΙΚΟΣ ΣΚΟΡΙΝΗΣ
      Ο Νίκος Σκορίνης γεννήθηκε στην Παλαιόβρυση Λακωνίας.
Εργάστηκε στον χώρο της μουσικής και του βιβλίου ως επιχειρηματίας επί τριάντα πέντε χρόνια.Υπήρξε εκδότης και διευθυντής του περιοδικού Άσμα το Ελληνικόν (1995). 
Αρθρογραφεί τακτικά στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο και συμμετέχει πολλά χρόνια στα κοινά για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο.Το 2012 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Δυτικοανατολικά της Γης, από τις Εκδόσεις Καμπύλη.


Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
      Η  ζωή μας ! Αυτή τροφοδοτεί τη κάθε σκέψη μας. Αυτή καθορίζει τη κάθε πράξη μας , τη κάθε μας στιγμή μέχρι και τον αποχωρισμό της . Από τη γέννα μας μέχρι και τον θάνατό μας, εμπνεόμαστε από το μεγαλείο και το δράμα του εφήμερου. Το επικό και το λυρικό που την διαπερνούν,  είναι το μεταξωτό ύφασμα πάνω στο οποίο καταγράφουμε  τις ευτυχισμένες  και δραματικές σχέσεις που αποκομίζουμε,  δρώντας,  οι ίδιοι, μέσα στα πιο βαθειά σπλάχνα της. Η χαρά και η λύπη, η προσμονή, η επιμονή μου για έναν καλύτερο κόσμο  λοιπόν, είναι οι πηγές μου.
Τα τελευταία  εφτά χρόνια , η λύπη , η αγανάκτηση , η αβεβαιότητα  σε πρωτοφανές  πλεόνασμα, παράγωγο των καταθλιπτικών μνημονίων, αφρόνων πολιτικών επιλογών, διέρρηξε πλήρως τις όποιες ισορροπίες, ευτυχίας –δυστυχίας.    Εδώ, υπάρχει αιτία και αιτιατό  , και αυτό, με οδήγησε  στη συγγραφή του! Η μερική αποκάλυψη,  μέσω της λογοτεχνίας, για όσα μας συμβαίνουν.

     Ο προσεκτικός αναγνώστης, που θα διακρίνει πραγματικά          πρόσωπα πίσω από χαρακτήρες του βιβλίου σας θα έχει δίκιο;
      Δίκιο και άδικο ταυτόχρονα! Αναγνωρίζουμε πρόσωπα, τα οποία μισούμε ή αγαπάμε ,εύκολα! παραγνωρίζοντας , πως μέσα τους, υπάρχει λάθρα, και η δική μας σκιά! Το πραγματικό και το εικονικό, ταυτόχρονα, σε μία ενιαία αλήθεια, την οποία, ακόμα και αν  αποδέχεσαι,  ταυτόχρονα, αρνείσαι να την κοιτάξεις έντιμα. Αμυνόμενος,  αναγνωρίζεις μόνο τ’  άλλα πρόσωπα κατά πως σε βολεύει , και έτσι, βγάζεις έντεχνα και ανέντιμα από το κάδρο , τον ερωτευμένο εαυτό σου! Συνεπώς επαφίεται  η      «καταδίωξη» , στην αναγνώστρια και τον αναγνώστη , για πιο πρόσωπο  θα αναγνωρίσει…

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με αυτό και ποιο
είναι αυτό;
     Πολλά και κανένα . Ομοιάζει, με  τον ταξιδιώτη μίας μεγάλης διαδρομής, ο οποίος, κάθεται πίσω από το παράθυρο ενός τρένου. Άλλοτε είναι προσεχτικός και άλλοτε αφηρημένος. Δεν  λαμβάνει όλες  τις εικόνες, και τα μηνύματα  που καταγράφουν αδιάκοπα τα μάτια  του . Άλλα λαμβάνονται, και άλλα μένουν πεντάρφανα. Έχουν αποστολέα , μα απουσιάζει συχνά ο αποδέκτης. Μερικά, φτάνουν συστημένα, παραλαμβάνονται με υπογραφή... Άλλα πάλι, μένουν ασυνόδευτα και χάνονται. Ο φόβος, για το περιεχόμενο τους, ίσως η ατέλειά τους , τα κατατάσσει σαν μη αναγνωσμένα. Προφανώς και επιχειρώ να στείλω κάποια σήματα.
Από τη γέννηση μας μέχρι τον θάνατό μας, υπάρχει μία ωραία διαδρομή για να διαβούμε! Κάποιοι λίγοι ,όμως, την μουτζουρώνουν, από την άμετρη πλεονεξία , και ταυτόχρονα βλακεία τους, μιας και είναι τόσο εφήμεροι.
Τι άλλο λοιπόν να σηματοδοτήσω;  Αντίσταση απέναντι στο κακό και την αδικία. Με την συμμετοχή και όχι την ανάθεση.    

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
          Δέος!Ο εαυτός μου γυμνός , στη κρίση των«δικαστών!»  
     Υπέροχα ! Ένα διαφορετικό παιδί, μόλις με είχε αναγνωρίσει ως γονιό του!

 Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Αποκτούν  σάρκα ,οστά ,ψυχή. Γίνονται τρισδιάστατοι, και παίρνουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή των αναγνωστών/τριών . Άλλοι πάνε πολύ μακριά , μένουν στις θύμισες , τους ακολουθούν· άλλοι, σκοντάφτουν σύντομα και εξαφανίζονται. Όπως ακριβώς συμβαίνει στην πραγματική ζωή.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Φυσικά,  ο ταπεινός εαυτός μου! Μετά, η συντρόφισσα μου  Ράνια . Έχει την δύναμη, να μου πει, και εκείνο, που καθόλου δεν θα αρέσει. Τρίτη, η επιμελήτρια του μυθιστορήματος . Στην περίπτωση μας , η Φιλιώ!

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Τις αδυναμίες μου ! Τα καλά μου, τα θωρώ και μόνος μου. Όταν όμως,  σκιαγραφώ την ενσάρκωση των κακών ηρώων, και βλέπω  μέσα τους, δικές μου σκιές ανατριχιάζω… διορθώνομαι ..   

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Τι θα πει πεποίθηση ; Σε αυτόν τον κόσμο τον Μικρό και τον Μέγα , όλα είναι έτσι , όλα είναι και διαφορετικά. Χωρίς ανατροπές, θα είμαστε ζωντανοί νεκροί. Κάθε φορά που κάθομαι να γράψω,  τίποτα δεν υπάρχει σταθερό στο μυαλό και την ψυχή μου.  Αν, δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα μου παίρνατε  αυτή την συνέντευξη. Το βιβλίο μου, θα σας ήταν αδιάφορο, και εγώ, ακόμα πιο πολύ!

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας; 
     Φυσικά! Σε αυτούς απευθύνομαι  , αυτοί αποτελούν το «Κλεινόν μου Άστυ». Δίχως αυτούς δεν θα υπήρχα ως συγγραφέας. Διαφορετικά, θα ήμουν ένας ψωριασμένος εγωιστής… Τους ακούω, και προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τις παρατηρήσεις , τα συναισθήματα που τους προκάλεσα. Φωτίζουν την επόμενη μου προσπάθεια. Μου δίνουν αγάπη , τους δίνω αδιαπραγμάτευτα την φιλία μου.  Προχωράμε μαζί!

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Πολύ συχνά. Νομίζω, μάλιστα, πως αυτό αποτελεί ένα βασικό κριτήριο, πως  το έργο μου, μάλλον κάτι αξίζει. Όταν δηλ. δίνει διαφορετικές οπτικές γωνίες . Γι αυτό τον λόγο, ακούω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κάθε φορά που παρουσιάζουν το βιβλίο μου, άγνωστοι σε μένα άνθρωποι , που μου κάνουν την τιμή,  την κρίση τους για τα μυθιστορήματα μου.  Όταν συμβαίνει, νοιώθω πολύ ωραία. Είναι σαν να έχω γράψει ένα άλλο μυθιστόρημα χωρίς να το γνωρίζω. 

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας
επηρέασε;
     Πρώτος ο Φ. Ντοστογιέφσκι  , όχι μόνο λόγω του μεγέθους του, αλλά γιατί τον «ρούφηξα», όντας, πολύ μικρός , στα χρόνια της αθωότητας μου, και χρειάστηκε να τον διαβάσω πολλές φορές, τότε, για να τον κατανοήσω. Αργότερα, πολλοί·  άλλοι  λιγότερο, άλλοι περισσότερο…Ό Σοπενχάουερ, ο Καμύ, ο Καζαντζάκης… η Ζατέλη. Όσο διαβάζεις, τόσο καθαρίζει το αίμα σου , από τ’ οξυγόνο που εκπέμπουν. Φυσικά οι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι και στοχαστές, από τα σχολικά μου χρόνια, δρουν μέσα μου αδιάλειπτα  .
Καθώς λοιπόν κυλάει ο καιρός,  δεν ξεχωρίζεις ποιος ή ποία σε καθόρισε τελικά περισσότερο. Γίνεσαι έτσι ο εαυτός σου,  έχεις το δικό σου στίγμα .

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
      Ποτέ δεν έχω έτοιμο το σενάριο, τους ήρωες και ηρωίδες μου . Ξεκινώ σε κενό τοπίο και χρόνο. Παρ’ όλα αυτά,  δεν δυσκολεύομαι, όσο ίσως φαντάζεται κανείς. Είναι στιγμές, που νομίζω, πως κάποια κρυφή μούσα μου υπαγορεύει, και εγώ απλά γράφω. Δεν είναι λοιπόν περίεργο, πως σε πραγματικό χρόνο , μου αρκούν οκτώ μήνες, εκεί αργά, στα βράδια τα μεγάλα!
Με ρωτάτε, τώρα, τι είναι το γράψιμο για μένα;
Το εκχύλισμα  του μυαλού και της ψυχής μου, λίγο πριν διαρραγούν! Η  αναγκαία  εκτόνωση από την υπερφόρτιση  Είτε προέρχεται από πλεόνασμα  χαράς , είτε  από περίσσια πίκρα.

 Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
Ήδη ξεκίνησα, και ελπίζω, στις αρχές  του 2018 να είναι στα βιβλιοπωλεία. Να είναι καλύτερο από τα προηγούμενα και ο κόσμος επίσης πιο ευτυχισμένος. Τον τίτλο, τον κρατάω προσωρινά ,για μένα.
Να είσαι πάντα καλά , και καλή αντάμωση ξανά!
Κύριε Μουρατίδη, να σε ευχαριστήσω  για την συνομιλία!

Σας ευχαριστώ κι εγώ.